Ήχοι και Προσδοκίες

2019-04-02

Ήχοι και Προσδοκίες

⚊ Διήγημα ⚊

Σειρά διηγημάτων: Οι μυστικές ιστορίες του Οθέλλου Ηστ

Ιστορία: Πέμπτη

Η συνάντηση μας με τον Οθέλλο κανονίστηκε για τις εικοσιπέντε Μαΐου στην Βιέννη στις οκτώ η ώρα το βράδυ στο Cafe Sacher κοντά στο καθεδρικό ναό του Αγίου Στεφάνου απέναντι από την όπερα στην οδό Philharmoniker .

Ο Οθέλλος κανόνισε αυτή την συνάντηση  την αμέσως επομένη μέρα μετά την επίσκεψη της Αθανασίας στο γραφείο μου για να μας ενημερώσει για την βελτίωση της υγείας του και να μας κεράσει αυτά τα θεϊκά τρίγωνα του πανοράματος,

Η Νύχτα ήταν γλυκιά σήμερα στην Βιέννη με ολόγιομο φεγγάρι που φώτιζε τον Δούναβη έτσι ώστε να παίρνουν ένα ασήμι σχεδόν απόκοσμο χρώμα τα νερά του και όταν ξημέρωνε θα γινόταν γαλάζια σαν τα βάθη του ωκεανού , αυτή την μαγεία της εναλλαγής των χρωμάτων του Δούναβη θεωρώ ότι ύμνησε ο Μότσαρτ με την μουσική του.

Είχα φτάσει στις πέντε το απόγευμα με απευθείας πτήση από την Θεσσαλονίκη και περιπλανιόμουν στα αξιοθέατα της πόλης μέχρι να έρθει η ώρα της συνάντησης μας.

Η Βιέννη με είχε εντυπωσιάσει, δεν την είχα επισκεφτεί ποτέ άλλοτε, τεράστιοι δρόμοι και πεντακάθαροι ,το ιστορικό της κέντρο όλο πεζοδρομημένο έβγαζε μια αρχοντιά που σε μάγευε, άξιος ο μύθος αυτής της πόλης της πάλε ποτέ πρωτεύουσας της τότε κραταιάς αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας.

Κτίρια αναγεννησιακά ,πολλές αίθουσες κλασικής μουσικής και εντυπωσιακά πολλά μουσεία τέχνης με τα χειμερινά ανάκτορα να δεσπόζουν στο κέντρο της.

Δυο φορές χρειάστηκε να πάρω λεωφορείο και μια φόρα το μετρό και κατάλαβα γιατί την θεωρούν την πόλη με το καλύτερο βοιωτικό επίπεδο στον κόσμο.

Στις οκτώ έφτασα στην είσοδο του Cafe Sacher η ουρά από ανθρώπους κάθε λογής χρώματος, φύλλου και ηλικίας που ήθελαν να το επισκεφτούν και να απολαύσουν τα γλυκά και το καφέ του έφτανε μέχρι την άλλη άκρη της πλατείας ,ευτυχώς ο Οθέλλος είχε φροντίσει να κλείσει τραπέζι στο όνομα του και να με ενημερώσει, έτσι με οδήγησαν στο τραπέζι που είχε κάνει νωρίτερα την κράτηση με θέα την όπερα δίπλα στο παράθυρο στην δεξιά πλευρά της αίθουσας όπως μπαίνεις από την κεντρική είσοδο.

ο Οθελλος ήταν ήδη εκεί και απολαύανε ένα κομμάτι από την πασίγνωστη τούρτα σοκολάτας μαζί με τον εσπρέσο του, μόλις με είδε σηκώθηκε αμέσως και μου έτεινε το χέρι

« Μαξ καλησπέρα είχες καλό ταξίδι ;» με ρώτησε

«Ναι μια χαρά ήταν, βλέπω συνήλθες από την γρίπη που σε ταλαιπώρησε και σε έστειλε στο νοσοκομείο» του απάντησα σφίγγοντας το χέρι του και χαμογελώντας του πλατειά

« Όλα καλά πια ευτυχώς, τώρα είμαι υγιέστατος ,δόξα τω θεώ».

Ένοιωθα ιδιαίτερη χαρά κάθε φόρα που τον συναντούσα, είχαμε γίνει πια καλοί φίλοι και του χρωστούσα πολλά για την μεγάλη μου επιτυχία στους αναγνώστες της εφημερίδας που εργαζόμουν μέσα από τις ιστορίες του που δημοσίευα τον τελευταίο καιρό.

«Σου αρέσει εδώ ; η θέα δεν είναι εξαιρετική ;» με ρώτησε και συνέχισε πριν καν προλάβω να του απαντήσω  « Εδώ και  πέντε χρόνια κάθε εικοσιπέντε Μαΐου κάθομαι σε αυτό το τραπέζι και περιμένω τις λίγες στιγμές ευτυχίας που θα μου χαρίσουν οι διαβάτες και το υπαίθριο κονσέρτο ενός πιανίστα αφιερωμένο στον Μότσαρτ σε αυτό τον εδώ τον πεζόδρομο με θέα την όπερα στις εννέα ακριβώς »

Ο Πιανίστας με σμόκιν και άσπρα γάντια έστηνε το πιάνο του μπροστά από το παράθυρο μας στην μέση του πεζόδρομου, πρώτα στερέωσε τα πόδια του πιάνου στο έδαφος και μετά τοποθέτησε με μαεστρία επάνω τους τον κορμό του πιάνου, μετά έστησε το σκαμπό που θα καθόταν για να ερμηνεύσει το κονσέρτο του και με μια θεατρική φιγούρα χαιρέτισε τον κόσμο που άρχισε να μαζεύεται γύρω του .

Στις εννέα πάρα πέντε ο κόσμος γέμισε ασφυκτικά τον χώρο και στην μέση ο πιανίστας με το πιάνο του ,λίγες στιγμές μετά ακούστηκαν οι πρώτες νότες  .

 Η μουσική πανδαισία από το Piano Concerto No. 20 in D minor είχε πλημμυρίσει την ατμόσφαιρα και μάγευε με τους ήχους της τον κόσμο που παρακολουθούσε με ευλαβική σιωπή τον δεξιοτέχνη πιανίστα λουσμένο από το φως του φεγγαριού σε ένα μαγευτικό σκηνικό που μένει ανεξίτηλο και μοναδικό ως εμπειρία μέσα στα χρόνια.

Μια κυρία ψιλή με όμορφα χαρακτηριστικά μακριά ξανθά μαλλιά και κορμί γεμάτο καμπύλες προχώρησε προς το παράθυρο μας στάθηκε για λίγο μπρος του και κάθισε σένα από τα τραπεζάκια που ήταν στον πεζόδρομο, σε λίγο έφτασε και ένα κύριος μετρίου αναστήματος λίγο παχουλός με αραιωμένα και γκρίζα μαλλιά πέρασε από το παράθυρο μας και κάθισε και αυτός στο τραπεζάκι δίπλα στην κυρία.

Μου έκανε εντύπωση γιατί η άγνωστη γυναίκα ώσπου να φθάσει μπροστά στο παράθυρο μας προχωρούσε ιδιαίτερα αργά ,όταν έφτασε στο ύψος που βρισκόταν το παράθυρο σταμάτησε και κοίταζε ερευνητικά και ιδιαίτερα προσεκτικά μέσα από αυτό την αίθουσα του καφέ σαν να έψαχνε να βρει κάποιον ,αφού έμεινε ακίνητη σχεδόν σε στάση προσοχής λίγα λεπτά έφυγε με βήμα ταχύ προς το τραπεζάκι που ήταν ακριβώς δίπλα στο παράθυρο με θέα προς την Όπερα.

Ο ευτραφής κύριος έκατσε απέναντι στην κυρία και με πρόσωπο προς τον πιανίστα που συνέχιζε να μαγεύει με την ερμηνεία του το υπαίθριο κοινό του.

Όπως καθόμουν απέναντι στον Οθέλλο παρατήρησα ότι δεν είχε πάρει τα μάτια του από το αταίριαστο αυτό ζευγάρι .

«Οθέλλο και εσύ αυτούς παρατηρείς ;» τον ρώτησα, μου απάντησε με ένα νεύμα του κεφαλιού του που το πήρα ως ναι και συνέχισα να απολαμβάνω το κονσέρτο χωρίς άλλο σχόλιο.

Ο Πιανίστας τελειώνοντας το κονσέρτο του με μια υπόκλιση ευχαρίστησε το κοινό που τον αποθέωνε, το ζευγάρι σηκώθηκε και κρατώντας η κυρία από το μπράτσο τον ευτραφή κύριο έφυγε με κατεύθυνση προς την όπερα, τότε ο Οθέλλος σηκώθηκε ,με μιας βγήκε στον δρόμο έτρεξε και πρόλαβε το ζευγάρι λίγα μέτρα πριν στρίψει στην γωνιά, κάτι συζήτησαν και ο Οθέλλος επέστρεψε στο τραπέζι μας, ζήτησε από το σερβιτόρο ένα ποτήρι Civas και άρχισε να μου μιλά όπως πάντα χωρίς να με ρωτήσει καν αν ήμουν έτοιμος να κρατήσω σημειώσεις για όσα θα μου έλεγε.

Τα ζάρια της μοίρας

« Τον Μάη του 1993 βρέθηκα για πρώτη φόρα στην Βιέννη καλεσμένος της ομογένειας για μια διάλεξη με θέμα την « Οικονομική ανόρθωση της Ελλάδος και την πάταξη της διαφθοράς» στο  Συνεδριακό Κέντρο Messe Wien, κύριος Ομιλητής ήταν μια καθηγήτρια του Πανεπιστημίου της Σορβόνης αν θυμάμαι καλά.

Το βράδυ την ίδιας μέρας θα μας δεξιωνόταν οι ομογενείς στο «Augustinerkeller» ένα εστιατόριο στην Helmut Zilk Platz μία όμορφη πλατεία δίπλα στα χειμερινά ανάκτορα λίγο πιο πέρα από εδώ που βρισκόμαστε.

Όλα κυλούσαν φυσιολογικά μέχρι που εμφανίστηκε η γυναίκα που είδες προηγουμένως με τον σύζυγο της ,αυτόν τον χοντρούλη ,συμπαθητικό και με γεμάτο χιούμορ άνθρωπο ,με πλησίασαν στο τραπέζι που καθόμουν  και απολάμβανα την σπεσιαλιτέ του καταστήματος ένα χοιρινό κότσι τραγανό στην υφή και στην γεύση ,θεσπέσιο που το συνόδευα με ένα εκπληκτικό ισπανικό ροζέ κρασί , η γυναίκα ήρθε ακριβώς από πάνω μου έσκυψε και μου ψιθύρισε διακριτικά  στο αυτί ότι έπρεπε να μου μιλήσουν ιδιαιτέρως και αν γινόταν και άμεσα.
Σηκώθηκα αμέσως από το τραπέζι και τους ακολούθησα γεμάτος απορία ,Βγήκαμε στο χολ του εστιατορίου ,ένα μακρόστενο διάδρομο  που το χρησιμοποιούσαν και για καπνιστήριο με πλησίασε αμέσως η κυρία και μου συστήθηκε με ευγενικό αλλά  σοβαρότατο ύφος λέγοντας μου  «Κύριε Ηστ καλησπέρα ,λέγομαι Δέσποινα Νικηφόρου και ο κύριος είναι ο Σύζυγος μου Στρατής Νικηφόρου»
«Χαρά μου που σας γνωρίζω» της απάντησα κρατώντας ένα ευγενικό αλλά και σταθερό τόνο στην φωνή μου, μέχρι εκείνη την στιγμή δεν μπορούσα να καταλάβω τι ακριβώς ήθελαν από μένα. 

«Ο λόγος που ζήτησα να μιλήσουμε ιδιαιτέρως είναι γιατί το θέμα είναι προσωπικό και αφορά εσάς και την αδελφή μου » απάντησε και αμέσως μετά συνέχισε η Νικηφόρου με ύφος αυστηρό και με τον τόνο της φωνής της λίγο πιο έντονο από πριν  «Πρέπει να σταματήσετε να τη ενοχλείτε με ραβασάκια και γράμματα είναι πια παντρεμένη και δυστυχώς δεν νοιώθει τίποτα για εσάς και της δημιουργείτε επιπρόσθετα τεραστία προβλήματα με το άντρα της με αυτήν τη εμμονή σας»

«Δεν καταλαβαίνω πια είναι η Αδελφή σας ;και τι σχέση μπορώ να έχω εγώ» την ρώτησα γεμάτος απορία και σχεδόν φωνάζοντας γιατί ένοιωθα ιδιαίτερα προσβεβλημένος που κάποια που μόλις είχα γνωρίσει αμφισβητούσε την ηθική μου και την ανδρική μου τιμή με όσα μου έλεγε
« Μην φωνάζεις Οθέλλο ,θα σου εξηγήσω, η Νίκη* είναι η αδελφή μου απλά εγώ έχω το Επώνυμο του άντρα μου ,μένουμε εδώ και πολλά χρονιά στην Βιέννη για αυτό και δεν έτυχε να γνωριστούμε» μου απάντησε ήρεμα.
Έμεινα σαν στήλη άλατος δεν μπορούσα να πιστέψω, να διαχειριστώ όσα μου έλεγε η Νικηφόρου , πότε μου δεν είχα ενοχλήσει την Νίκη όλα αυτά τα χρονιά δεν καταλάβαινα μήπως με μπέρδευε με κάποιον άλλον, αλλά πάλι πως ήξερε ποιος είμαι,  μήπως η Νίκη είχε εξωσυζυγική σχέση και τα φόρτωνε σε μένα .
Εκτός του γράμματος που τελικά δεν δέχτηκε λίγε μέρες πριν το γάμο της που είχα στείλει με την Αθανασία ** μέσω της φίλη της της Βάνας για να της το παραδώσει δεν την είχα ενοχλήσει πότε άλλοτε.
Την αγαπούσα αλλά έως εκεί, το θεωρούσα ντροπή και εξευτελισμό να την ενοχλώ ,σήκωνα τον σταυρό μου μόνος συντρόφια με τους εφιάλτες μου.
Η ατμόσφαιρα πια ήταν ιδιαίτερα ηλεκτρισμένη, η Νικηφόρου με ύφος αυστηρό γύρισε προς τον σύζυγο της λέγοντας «Στρατή φεύγουμε δεν έχουμε νομίζω να συζητήσουμε κάτι άλλο με το κύριο Ηστ»
Ο Σύζυγος της με πλησίασε με χαιρέτισε τείνοντας μου το χέρι «Καλό βράδυ κύριε Ηστ» μου είπε και στράφηκε προς την έξοδο του καταστήματος .
Η Νικηφόρου που καθόταν λίγα μέτρα πιο πέρα ,με πλησίασε όταν πια άρχισε να περπατά ο άντρας της προς την έξοδο γυρνώντας την πλάτη του προς εμάς,  τότε με μια αστραπιαία κίνηση μου έπιασε το χέρι με χαιρέτισε και τοποθέτησε στην παλάμη μου ένα διπλωμένο λευκό χαρτί και αμέσως κίνησε προς την έξοδο.
Έπιασε τον σύζυγο της από το μπράτσο, γύρισαν ,κοίταξαν προς το μέρος μου και στρίβοντας προς τo μουσείο Albertina χάθηκαν στο βάθος του δρόμου.

Μικρές σταγόνες Ευτυχίας

Έφτασα στο ξενοδοχείο μου ιδιαίτερα εκνευρισμένος και στενοχωρημένος από όσα είχαν συμβεί πριν από λίγη ώρα αφού πρώτα επιβιβάστηκα  σε ένα ταξί που πήρα από την πιάτσα μπροστά από το εστιατόριο, σε όλη την διαδρομή κοιτούσα ξανά και ξανά το σημείωμα ένα λιτό σημείωμα με ένα νούμερο από αριθμό τηλεφώνου γραμμένο σε γραφομηχανή η υπολογιστή και μια φράση μόνο «κάλεσε σε αυτό το νούμερο σήμερα στις έντεκα το βράδυ ακριβώς» ,δεν μπορούσα να καταλάβω τι εξυπηρετούσε αυτός ο αριθμός αφού προηγουμένως δέχθηκα ένα σωρό κατηγορίες ασύστολες μεν αλλά κατηγορίες δε , από την Νικηφόρου  και γιατί μου έδωσε αυτό το νούμερο για να την καλέσω ,τι άλλο θα έπρεπε να μου πει, δεν έφταναν όσα μου είπε και ο υποτιμητικός τρόπος που με αντιμετώπισε.

Ανέβηκα με το ασανσέρ στο πέμπτο όροφο και μπήκα στο δωμάτιο μου, το ξενοδοχείο όπου διέμενα είχε καταπληκτική θέα στην πόλη και από το παράθυρο του δωματίου μου έβλεπες την κορυφή του καμπαναριού του Αγίου Στεφάνου και τις πανέμορφες και πολύχρωμες παραδοσιακές κεραμοσκεπές της παλιάς πόλης.

Μέχρι να φθάσει έντεκα η ώρα είχα γυρίσει το δωμάτιο γύρω-γύρω χίλιες φόρες και άλλαξα άλλες τόσες απόφαση για το αν θα σηκώσω το τηλέφωνο η όχι και για ποιους λόγους θα το κάνω ή δεν θα το κάνω ,στο τέλος πήρα την απόφαση να τηλεφωνήσω και να δω τι ακριβώς ήθελε ,υπερίσχυσε η περιέργεια μου ένα ελάττωμα που με βάζει σε τεράστιους μπελάδες από μικρό παιδί.

Πριν σηκώσω το ακουστικό και ζητήσω από την ρεσεψιόν να με συνδέσει με τον τηλεφωνικό αριθμό  του σημειώματος είχα πιει μισό μπουκάλι ουίσκι για να βρω το κουράγιο να πω όσα έπνιγαν την ψύχη μου και τα είχα καταχωνιασμένα και τα είχε φέρει στην επιφάνεια αυτή η « κυρία»

Ο θορυβώδης τόνος της κλήσης ακούστηκε τρεις φόρες , Ο ήχος της φωνής που απάντησε τις πρώτες εκείνες στιγμές με άφησε στην αρχή έκπληκτο και αμέσως μετά ένοιωσα μια απίστευτη ευφορία μια τεράστια χαρά ,χαμογελούσα σαν ηλίθιος , η καρδιά μου άρχισε να χτυπά σαν τρελή ,το στομάχι μου δέθηκε σαν κόμπος, τα αυτιά μου δεν μπορούσαν να πιστέψουν, να δεχτούν την θαλπωρή που ένοιωθαν από τους ήχους που έτρεχαν μέσα τους

Το όνειρο που χρόνια περίμενα να γίνει πραγματικότητα ήταν στην άλλη άκρη της γραμμής του τηλεφώνου, ένοιωθα τη φωνή της να περνά σαν δέσμη φωτός, σαν ανοιξιάτικος Ήλιος και να αναγεννά την ψυχή μου , την καρδιά μου, το είναι μου ολάκερο, δεν είχε σημασία τι θα μου έλεγε φτάνει που για μια στιγμή θα τις μιλούσα.

«Καλησπέρα Οθέλλο ήθελα να σου μιλήσω σου χρωστώ μια εξήγηση για όσα έγιναν πριν πολλά πολλά χρόνια» Η φωνή της απαλή σαν χάδι ,σαν μουσική πλημμύρισε το δωμάτιο και μοσχομύρισε ελπίδα «Νίκη η χαρά μου είναι απερίγραπτη που μπορούμε και μιλάμε σήμερα» της απάντησα και συνέχισα «Δεν θέλω να μου πεις τίποτα ίσως όσα μου πεις η θα σου πω να μας πληγώσουν, άσε με να ακούω την φωνή σου, την ανάσα σου γιατί γαληνεύουν τα μέσα μου»

Μιλούσαμε η σιωπούσαμε ώρες ,προσπαθούσαμε να μοιραστούμε κάθε στιγμή της ζωής μας που πέρασε όλα αυτά τα χρόνια ,τα δάκρυα τα κορμιά μας και οι ανάσες μας σφιχταγκαλιαζόταν μέχρι το ξημέρωμα.

Ήταν η τελευταία φόρα που μίλησα μαζί της, ήταν εικοσιπέντε Μαΐου από τότε και κάθε χρόνο είμαι εδώ και περιμένω μια σταγόνα ευτυχίας που δεν έρχεται Μαξ»

Όση ώρα μου μιλούσε και μου περιέγραφε τα γεγονότα εκείνης της εποχής ο Οθέλλος για πρώτη φόρα δεν πήγαινε πέρα δώθε στην καρέκλα του ήταν ακίνητος σαν μαρμαρωμένος με υγρά μάτια και σπασμένη φωνή και παρά το κομψό του ντύσιμο ήταν σαν να έβλεπες ένα ερείπιο, μια Βάρκα τσακισμένη από του αγέρηδες τα κύματα και τον χρόνο. 

Σηκώθηκα από το τραπέζι και τον χαιρέτησα σφίγγοντας του θερμά το χέρι και βγήκα από το καφέ ,ένοιωθα ότι ήθελε να μείνει μόνος το είχε ανάγκη, καθώς έφευγα με ενημέρωσε ότι θα βρεθούμε σύντομα και με μια κίνηση με άρπαξε από τους ώμους και με αγκάλιασε εγκάρδια «στο επανιδείν» μου είπε του χαμογέλασα αμυδρά η εξιστόρηση του για όσα έγιναν τον Μάη του 1993 τον είχε κομματιάσει.

Άρχισα να περπατώ στους άδειους δρόμους της νυχτερινής  Βιέννης, αυτός ο κίτρινος χλωμός φωτισμός των δρόμων της με πλάκωνε την καρδιά , βάδιζα  δίχως προορισμό ,με είχε συνεπάρει η ιστορία του Οθέλλου, μου είχε ραγίσει την ψύχη ,θα έψαχνα να βρω την Νίκη, ήθελα να ακούσω και από τα χείλη της την δική της εκδοχή στην ιστορία τους με το Οθέλλο ,δεν μπορούσα να καταλάβω τι μπορεί να χώρισε αυτούς τους δύο ανθρώπους, τι παράξενο παιχνίδι άραγε να τους έπαιξε η μοίρα .

ο Οθέλλος σίγουρα δεν θα συμφωνούσε αλλά είχα πάρει την απόφαση μου να προσπαθήσω να την βρω ,ήξερα μόνο το επώνυμο της αδελφής της το δικό της επιμελώς μου το είχε αποκρύψει ο Οθέλλος, αλλά κάπως θα μπορούσα να μάθω για αυτήν, έπρεπε να λύσω το μυστήριο , από αύριο κιόλας μόλις γύριζα στην Θεσσαλονίκη θα άρχιζα την έρευνα και ίσως να σταθώ τυχερός και να την ανακαλύψω , τότε  ίσως θελήσει να μου πει τι συνέβη και δεν μπορούσαν  να είναι μαζί , γιατί αυτό τελικά επιθυμούσαν όπως καταλάβαινα από τα λεγόμενα του Οθέλλου ,εκτός και αν μου έκρυβε κάτι ο κύριος Ηστ.               



Δημιουργός : Ζεχερλής Μιχάλης



* Η Νίκη είναι ο μεγάλος έρωτας του Οθέλλου. Διάβασε περισσότερα στο The secret stories of Othello Est στην ιστορία του" Γράμμα δίχως Παραλήπτη

* * Η Αθανασία και ο Οθέλλος γνωρίστηκαν πάνω στο τραίνο σε ένα ταξίδι με προορισμό την Αθήνα, όπου η Αθανασία ταξίδευε μαζί με τα αδέλφια της λίγα χρόνια μετά τον εμφύλιο. Διάβασε περισσότερα στο The secret stories of Othello Est στην ιστορία του" To τραίνο της φυγής"    

⚊ Σχετικές δημοσιεύσεις

Ο έρωτας είναι τυφλός έλεγε ο Σαίξπηρ ,για κάθε ανθρώπινο όν η αγάπη το πάθος ,ο πόθος έχουν το δικό τους ξεχωριστό όνομα ,έτσι αντιλαμβάνονται στην ζωή τον κόσμο των συναισθημάτων ,για τον Οθέλλο στο όνομα της Νίκης κρυβόταν ο δικός του μυστικός κόσμος ο κόσμος των δικών του συναισθημάτων.

Η συνάντηση μας με τον Οθέλλο κανονίστηκε για τις εικοσιπέντε Μαΐου στην Βιέννη στις οκτώ η ώρα το βράδυ στο Cafe Sacher κοντά στο καθεδρικό ναό του Αγίου Στεφάνου απέναντι από την όπερα στην οδό Philharmoniker .

Βαδίζοντας από την Tσιμισκή έφτασα στην Τούμπα ,όπως έκανα συχνά κάθε φορά που έφευγα νωρίς το βράδυ από την εφημερίδα .

ο Χειμώνας έτριζε ήδη τα δόντια του , ήταν αρχές Δεκέμβρη , πλησίαζαν τα Χριστούγεννα, και ο Οθέλλος μετά από μακρά σιωπή που κράτησε πάνω -κάτω ένα χρόνο επικοινώνησε ως εκ θαύματος μαζί μου και ζήτησε να συναντηθούμε σήμερα που θα ερχόταν στην Θεσσαλονίκη για να επισκεφτεί τον αδελφό του τον Περικλή.

Η ιστορία του Οθέλλου πήγε ανέλπιστα καλά, τώρα είχα αποκτήσει και μια δεύτερη γραμματέα την Φένια που εργαζόταν και αυτή στην εφημερίδα στην υποδοχή ,τα γράμματα των αναγνωστών ήταν πολλά και με βοηθούσε να τα ταξινομήσω. Οι αναγνώστες με τις επιστολές τους ρωτούσαν να μάθουν περισσότερα για τον Οθέλλο , άλλοι για την Αναστασία άλλοι πάλι...

Μπήκε στο γραφείο φουριόζος ήταν γύρω στα πενήντα με πυκνά μαύρα φρύδια καστανόξανθα μαλλιά με πινελιές λευκού στους κροτάφους, οβάλ πρόσωπο ,λίγο κυρτούς ώμους και ύψος γύρω στο 1,80 μου άπλωσε το χέρι «καλησπέρα, ήρθα να σας δω και να μιλήσουμε» μου είπε, η φωνή του ήταν απαλή και γοήτευε τα αυτιά μου , βολεύτηκε στον καναπέ και με ρώτησε...

⚊ Πρόσφατες δημοσιεύσεις

Το ντοκιμαντέρ του Netflix με τον τίτλο «Αυτό που έκανε η Τζένιφερ» ( What Jennifer Did) είναι συγκλονιστικό, το σκηνοθέτησε η Τζένι Πόπλγουελ και περιγράφει την αληθινή ιστορία της δολοφονίας της Bich Ha Pan μητέρας της Jennifer .

Ο Περίανδρος ο Κορίνθιος γεννήθηκε στην Κόρινθο και ήταν ο δεύτερος τύραννος της Κορίνθου, διαδέχθηκε τον πατέρα του Κύψελο ο οποίος ανέτρεψε την πανίσχυρη Δωρική οικογένεια Βακχιάδαι που ήταν βασιλείς στην πόλη. Απεβίωσε το 585 π.Χ. και η ιστορία τον κατέταξε σε έναν από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας μαζί με τους Θαλή τον Μιλήσιο, τον Βία τον...

⚊ Διαβάστε επίσης

Ξωτικό σε σύννεφο

Το ξωτικό (Μέρος πρώτο)
Από την Σειρά :Στιγμές απο τη ζωή μου
Θέμα:Η προσπάθεια να εκπληρώσει μία ευχή καθυστερημένα ,ενός γεροντάκου ο Snow ένα ξωτικό τον βάζει σε μπελάδες.

 ΓΑΛΑΖΙΟ ΣΥΝΝΕΦΟ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΦΟΝΤΟ ΞΩΤΙΚΟ

Το ξωτικό (Μέρος δεύτερο)
Θέμα:Ένα παραμύθι για μεγάλους που αποτελείται από δύο μέρη και εξιστορεί την προσπάθεια να εκπληρώσει μία ευχή καθυστερημένα ,ενός γεροντάκου ο Snow ένα ξωτικό ,αυτή η προσπάθεια του όμως τον βάζει σε μεγάλους μπελάδες...

Γυναίκα με καπέλο

Δημιουργός:Μιχάλης Ζεχερλής
Σαν Εταίρα
Θέμα:Όταν οι επιλογές σου στην ζωή σε αναγκάζουν σαν εταίρα να σκύβεις για να ζεις χωρίς ενδοιασμούς.

gerl_ermou_04

Το Κορίτσι της Ερμού (Kεφάλαιο 10 έως 12)
Θέμα: Ιφιγένεια: Φεύγοντας από το γραφείο του Κωνσταντίνου, -τι ηλίθιος άνθρωπος θεέ μου, ακόμα δεν μπορεί να ξεπεράσει τον χωρισμό μας ,το παρελθόν για αυτόν είναι πάντοτε παρών- Διέσχισα την Ερμού και βγήκα στην Τσιμισκή , εκεί συνάντησα ένα διερχόμενο ταξί...

Δείτε όλα τα κεφάλαια εδώ

Pinakas_09

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ
Θέμα:Άθεος από μικρός, από άθεους γονείς, μεροκαματιάρηδες. Υλιστές δεν θα τους έλεγες. Όχι. Ήτανε πάντα ανοικτή η πόρτα τους. Κι από το υστέρημά του «φίλευαν» ξένους και περαστικούς. Όποιος είχε ανάγκη εύρισκε στο σπίτι τους στέγη και θαλπωρή....

Αρχαία_Ελληνίδα

Αποφθέγματα
Η θέση της γυναίκας στην Αρχαία Ελλάδα μέσα από γνωμικά και αποφθέγματα
Θέμα:Πως έβλεπαν οι αρχαίοι προγονοί μας την θέση της γυναίκας στην ανδροκρατούμενη κοινωνία τους....

Βάζο-με-λουλούδια
Το ρίσκο για να ανθίσω
29-12-2022
Αποφθέγματα της Anais Nin
Θέμα: Η Anais Nin συμβουλεύει πως να πάρεις το ρίσκο για να ανθίσεις.

Περίεργα & Παράξενα
Ενημέρωση για τα ευρήματα έκθεσης που αφορούν UFO από την ΝΑSΑ (Video)
Θέμα:Η αμερικανική διαστημική υπηρεσία ανακοίνωσε ότι επανεξετάζει στοιχεία σχετικά με μη αναγνωρισμένα ανώμαλα φαινόμενα (UAPs), πιο γνωστά ως μη αναγνωρισμένα ιπτάμενα αντικείμενα (ΑΤΙΑ)... .....

blog_69

Γίνετε μέλος
● Δημιουργήστε τον λογαριασμό σας και αποκτήστε πρόσβαση στο premium περιεχόμενο του moments blog.Χωρίς κανένα κόστος. Θα λάβετε ειδοποίηση μέσω email όταν το αίτημα σας εγκριθεί.

Kentriki

Τα καλύτερα του Moments Blog
Θέμα:Οι κορυφαίες δημοσιεύσεις των συνεργατών του Μoments blog που λάτρεψαν οι αναγνώστες μας όλα αυτά τα χρόνια.