Η αυγή απλωνόταν πάνω από την Αθήνα, διστακτική.
Ο ουρανός έπαιρνε το χρώμα του χαλκού κι ο ήλιος, χαμηλά ακόμη, άγγιζε τις στέγες γύρω από τον λόφο της Πνύκας.
Οι γραμμές του τρένου στο Θησείο έτριζαν καθώς περνούσε το πρώτο δρομολόγιο της ημέρας· ο αέρας μύριζε χώμα, καμένο καφέ και κάτι πιο βαρύ, πιο ανθρώπινο.

Στην άκρη της αποβάθρας στεκόταν η Κρυσταλλένια Ανδρέου, με το βλέμμα της καρφωμένο στο κορδόνι της απαγόρευσης.
Πιο πέρα, ανάμεσα στα δέντρα, το σώμα της νεαρής φωτογράφου είχε ήδη σκεπαστεί.
Η κάμερά της βρέθηκε λίγα μέτρα πιο κάτω, στραμμένη προς τον λόφο.

Ο Επιθεωρητής Αλέξανδρος Φαρμάκης πλησίασε αργά, κρατώντας ένα χαρτί με τα πρώτα στοιχεία.
Το φως του ήλιου έπεφτε στα μάτια του — τα μισόκλεισε για μια στιγμή, σαν να τον ενοχλούσε το φως μετά από μια άγρυπνη νύχτα.

Η Ανδρέου γύρισε προς το μέρος του.
– «Την έλεγαν Δανάη Σωτηρίου. Εικοσιοκτώ ετών. Ελεύθερη φωτογράφος. Κανείς δεν άκουσε τίποτα.»
– «Η μηχανή της;»
– «Φιλμ. Όχι ψηφιακή. Είχε φωτογραφίσει κάτι πριν πεθάνει.»

Ο Φαρμάκης έγνεψε σιωπηλός. Κοίταξε γύρω του. Το φως της αυγής έκανε τη σκηνή σχεδόν ειρωνικά ήρεμη.

Τις τελευταίες εβδομάδες κοιμόταν ελάχιστα.
Κάποια βράδια, όταν δεν άντεχε άλλο τη σιωπή του γραφείου και τα άδεια βλέμματα των φακέλων, περνούσε από την Πανόρμου
Εκεί, σε ένα μικρό υπόγειο με ξεθωριασμένη ταμπέλα "Blue Minor", τραγουδούσε.
Η Χαρίκλεια Στεργίου, παλιά φίλη και ιδιοκτήτρια του μαγαζιού, τον άφηνε να παίρνει το μικρόφωνο για ένα-δυο τραγούδια· ποτέ δεν ρωτούσε γιατί.
Ήξερε πως κάθε φωνή κουβαλά κάτι που δεν ειπώθηκε ποτέ.

Τώρα, στο Θησείο, το φως της αυγής τον τύφλωνε — μα εκείνος έβλεπε καθαρότερα από ποτέ.
Κάπου ανάμεσα στα χαρτιά, στις σκιές και στα μισοειπωμένα, υπήρχε ένα νήμα που συνέδεε τους νεκρούς.
Ένα νήμα που, όσο κι αν το αγνοούσε, όλο και τον πλησίαζε.

Το Φιλμ

Στο εργαστήριο της Διεύθυνσης, το φως ήταν χαμηλό.
Μόνο ο προβολέας του παλιού αναλυτή φιλμ άφηνε ένα κύκλο φωτός πάνω στον τοίχο, όπου το πρόσωπο της Δανάης Σωτηρίου φάνηκε για μια στιγμή, καθώς προβάλλονταν οι τελευταίες λήψεις της.

Η Κρυσταλλένια στάθηκε όρθια πίσω από τον τεχνικό, τα χέρια της σφιγμένα.
Ο Φαρμάκης, καθισμένος πιο πίσω, κρατούσε το πακέτο με τα αρνητικά και ένα φλιτζάνι καφέ που είχε κρυώσει εδώ και ώρα.

Το φιλμ έδειχνε μικρές, ασήμαντες σκηνές:
το λιθόστρωτο του Θησείου, ένας αδέσποτος γάτος, το φως που περνά μέσα από τα δέντρα.
Ώσπου, σε ένα από τα τελευταία καρέ, μια σκιά.

Ένας άνδρας, σχεδόν διάφανος μέσα στο πρώτο φως της ημέρας, στεκόταν κοντά στις γραμμές.
Το πρόσωπό του δεν φαινόταν — μόνο το περίγραμμα, και ένα λεπτό αντικείμενο που κρατούσε στο χέρι.

– «Σταμάτα εδώ,» είπε ο Φαρμάκης.
Ο τεχνικός πάγωσε το καρέ.

Ένα μικρό, χάλκινο φυλαχτό έλαμψε στιγμιαία στο φως.

– «Το ίδιο σχέδιο,» είπε ψυχρά ο Φαρμάκης.
– «Σαν εκείνο της Ερμού,» συμπλήρωσε η Ανδρέου.

Μια σιωπή έπεσε.
– «Κάποιος θέλει να μας δει να το ξαναβρίσκουμε,» είπε εκείνος. «Ή να μας πει πως δεν έχουμε τελειώσει ακόμα με την Ελένη Ράδου.»

Η λάμπα τρεμόπαιξε.
Κι η σκιά στην οθόνη έμοιαζε να κινείται ελαφρά — σαν να ζούσε ακόμη μέσα στο φιλμ.

Η Χαρίκλεια

Το "Blue Minor" στην Πανόρμου άνοιγε αργά τα βράδια.
Μικρό υπόγειο, με μπλε νέον πάνω απ' την είσοδο και τον ήχο του πιάνου να ξεκινά λίγο πριν τις εννιά.
Ο Φαρμάκης κατέβηκε τα τρία σκαλιά σιωπηλός.

Η Χαρίκλεια Στεργίου ήταν πίσω από τη μπάρα.
– «Δεν σε περίμενα απόψε,» είπε, χωρίς να τον κοιτάξει.
– «Ούτε κι εγώ τον εαυτό μου,» απάντησε εκείνος.

– «Νέα υπόθεση;»
– «Μια φωτογράφος. Θησείο.»
– «Το Θησείο… Εκεί το φως κάνει τα πάντα να μοιάζουν αληθινά — ακόμη κι όταν δεν είναι.»

Η γυναίκα του γέμισε το ποτήρι.
– «Μερικές φορές έρχεσαι εδώ για να θυμηθείς. Άλλες, για να ξεχάσεις.»
– «Και τα δύο πονάνε το ίδιο,» είπε εκείνος.

Το πιάνο έπαιξε τις πρώτες νότες.
– «Θα πεις κάτι απόψε;»
– «Όχι. Όταν έχω σκιές στο μυαλό, σωπαίνω.»

Η Χαρίκλεια χαμογέλασε αχνά.
– «Μερικές σκιές δεν ανήκουν στους δρόμους. Ανήκουν μέσα μας.»

Επιστροφή στο Θησείο

Το φως της μέρας είχε αλλάξει.
Ο Φαρμάκης και η Ανδρέου στάθηκαν ξανά στο σημείο του εγκλήματος.
Στο χώμα βρήκαν ένα τσαλακωμένο εισιτήριο ΗΣΑΠ.
Στην πίσω πλευρά, γραμμένη με μπλε στυλό, μια λέξη: Αλκυόνη.

Λίγα μέτρα πιο πέρα, ένας άνδρας με φωτογραφική μηχανή τούς παρακολουθούσε.
Όταν τον φώναξαν, γύρισε για μια στιγμή και εξαφανίστηκε.
Μόνο ο ήχος από το κλικ της μηχανής του έμεινε να αντηχεί.

– «Έβγαλε φωτογραφία,» είπε η Κρυσταλλένια.
– «Ναι. Κι εμάς.»

Ο Φαρμάκης κράτησε το χαρτί.
– «Αλκυόνη… πλοίο. Και η Ράδου κάποτε δούλευε στο λιμάνι.»
– «Θες να πεις πως όλα συνδέονται;»
– «Δεν θέλω. Το φοβάμαι.»

 Αλκυόνη

Το ΑΛΚΥΟΝΗ ΙΙ έγερνε δεμένο στο λιμάνι.
Στην καμπίνα, ένας ηλικιωμένος ναυτικός.
Τους έδωσε έναν φάκελο κι ένα μικρό κλειδί με χαραγμένο μάτι.

Μέσα στο φάκελο, φωτογραφία:
η Ελένη Ράδου, ζωντανή, στο ίδιο πλοίο.

– «Ήρθε, άφησε κάτι και έφυγε,» είπε ο άνδρας.
– «Τι;»
– «Αυτό το κλειδί. Μου είπε: όταν το φως αλλάξει, εκείνος θα καταλάβει.»

– «Εκείνος;»
– «Εσείς, κύριε Φαρμάκη.»

Το Κλειδί

Το βράδυ, στο "Blue Minor", ο Φαρμάκης έδειξε το κλειδί στη Χαρίκλεια.
Εκείνη πάγωσε.
Πήγε πίσω από το πιάνο και άνοιξε μια κρυφή θυρίδα.

Μέσα υπήρχε ένα ξύλινο κουτί με το ίδιο σύμβολο.
Το κλειδί ταίριαζε.
Τρεις φωτογραφίες: η Ράδου, η φωτογράφος του Θησείου, και ο ίδιος ο Φαρμάκης — νεότερος, σε χώρο που δεν θυμόταν.

– «Ήσουν μέρος της ιστορίας, πριν αρχίσει καν,» είπε η Χαρίκλεια.

Η Επίθεση στο Blue Minor 

Η Χαρίκλεια έσβησε τα φώτα, αφήνοντας αναμμένη μόνο τη λάμπα πάνω από το πιάνο.
Το "Blue Minor" βυθίστηκε σε μια σιωπή που έμοιαζε με εξομολόγηση.

Ο Φαρμάκης κάθισε απέναντί της, το κουτί με τις φωτογραφίες ανοιχτό ανάμεσά τους.
Η γυναίκα άναψε τσιγάρο· ο καπνός σχημάτιζε κύκλους στο μισοσκόταδο.

– «Ξέρεις γιατί σε λέω πάντα Αλέξανδρο κι όχι Επιθεωρητή;»
– «Επειδή με γνώρισες πριν μπω στην Υπηρεσία,» είπε ήρεμα εκείνος.
– «Όχι. Επειδή τότε δεν κυνηγούσες ενόχους. Κυνηγούσες ιστορίες.»

Τον κοίταξε στα μάτια.
– «Πριν δέκα χρόνια, πριν γίνεις αυτό που είσαι τώρα, ήσουν φοιτητής Ιστορίας. Είχες σταλεί στην ανασκαφή του Πειραιά για πρακτική.
Η Ελένη Ράδου ήταν επικεφαλής. Κάποιος έκλεψε ένα εύρημα — το πρώτο φυλαχτό. Εκείνη πήρε πάνω της την ευθύνη και σε έσωσε.
Από τότε χάθηκε. Μέχρι τώρα.»

Ο Φαρμάκης έγειρε πίσω.
– «Και το κλειδί;»
– «Σου το άφησε για να θυμηθείς. Όχι για να τη βρεις.»

Η φωνή της έσπασε.
Ο Φαρμάκης κατέβασε το βλέμμα, μα πριν προλάβει να μιλήσει,
ένας ήχος απ' έξω έκανε και τους δύο να παγώσουν.

Ένα κλικ — σαν φωτογραφική μηχανή.
Ύστερα, σιωπή.

Η Χαρίκλεια γύρισε το κεφάλι της αργά.
– «Ήρθαν.»
– «Ποιοι;»
– «Αυτοί που τραβούν πάντα την τελευταία φωτογραφία.»

Ένας υπόκωφος κρότος διέκοψε τη φράση της.
Το φως τρεμόπαιξε, κι ύστερα έσβησε τελείως.
Το "Blue Minor" βυθίστηκε στο σκοτάδι, με μόνο το κόκκινο νέον απ' έξω να αναβοσβήνει.

Ο Φαρμάκης σηκώθηκε.
– «Κλείδωσε την πόρτα, Χαρίκλεια.»
– «Πάλι αργά, Αλέξανδρε. Πάντα λίγο αργά…»

Ο πρώτος πυροβολισμός διέλυσε τον καθρέφτη πίσω απ' τη μπάρα.
Ο ήχος του γυαλιού σκέπασε την ανάσα της.

Ο Φαρμάκης την άρπαξε και την τράβηξε πίσω απ' τον πάγκο.
– «Κάτω!» φώναξε, καθώς η δεύτερη σφαίρα χτύπησε τα ράφια.

Δύο σκιές πέρασαν μπροστά από το παράθυρο.
Οι εισβολείς μπήκαν.
Ψυχρές κινήσεις, όπλα με σιγαστήρα.

Ο Φαρμάκης κύλησε στο πάτωμα, τράβηξε το υπηρεσιακό του όπλο και πυροβόλησε δύο φορές.
Η πρώτη βολή χτύπησε τον τοίχο.
Η δεύτερη βρήκε τον έναν από τους άνδρες.

Ο φακός του κύλησε στο πάτωμα, φωτίζοντας για μια στιγμή το πρόσωπό του —
Λεωνίδας.
Ο ίδιος που είχαν δει στο Θησείο.

Ο δεύτερος άνδρας εξαφανίστηκε στη βροχή της Πανόρμου.

Μέσα, η μυρωδιά του καπνού και του μπαρουτιού σκέπαζε τα πάντα.
Η Χαρίκλεια σήκωσε το κεφάλι, το χέρι της ματωμένο από τα θραύσματα.
– «Είσαι καλά;»
– «Όσο αντέχει μια φωνή χωρίς μουσική,» είπε με πίκρα.

Ο Φαρμάκης έσκυψε πάνω στο σώμα.
Στο χέρι του Λεωνίδα υπήρχε ένα κομμάτι φιλμ.
Το ξετύλιξε.
Έδειχνε ένα υπόγειο με μεταλλικές προθήκες και κιβώτια.

Η Χαρίκλεια πλησίασε αργά.
– «Το υπόγειο του Μουσείου… εκεί που δούλευε η Ελένη.»
– «Ήξερα πως όλα ξαναγυρνούν εκεί,» είπε ο Φαρμάκης.

Η σειρήνα ακούστηκε από μακριά.
Το "Blue Minor" μύριζε κρασί, μπαρούτι και αίμα.
Κι ένα πλήκτρο στο πιάνο, από μόνο του, πάλλεται αργά —
παίζοντας το τελευταίο ακόρντο της νύχτας.

Το Αρχείο

Στο υπόγειο του Μουσείου, πίσω από μια παλιά πόρτα, βρήκαν το πρώτο φυλαχτό.
Μαζί του — ένα δεύτερο, ταυτόσημο.

Η Χαρίκλεια τους ακολούθησε.
– «Δεν ψάχνει να κρυφτεί, Αλέξανδρε. Προστατεύει εσένα.»

– «Γιατί;»
– «Μέσα στο φυλαχτό είναι καταγεγραμμένες πληροφορίες· ονόματα, συναλλαγές, αλήθειες. Αν βγουν στο φως, καίγονται ζωές. Η Ράδου κράτησε το μυστικό, όχι για εκείνους. Για σένα.»

Ένα φλας φώτισε το σκοτάδι.
Μια φωτογραφία κύλησε στο πάτωμα.

Ο Φαρμάκης την σήκωσε:
εκείνος, η Ανδρέου και η Χαρίκλεια —
όρθιοι μπροστά στο φυλαχτό, φωτογραφημένοι εκείνη τη στιγμή.

– «Μας παρακολουθούν,» ψιθύρισε η Ανδρέου.
– «Όχι,» είπε ο Φαρμάκης. «Μας προειδοποιούν.»

Το φως έσβησε.
Κι η σκηνή έκλεισε όπως άρχισε — με ένα φλας που έκοψε το σκοτάδι για μια στιγμή,
κι ύστερα το άφησε να το καταπιεί ξανά..

Κι η σκηνή έκλεισε όπως άρχισε — με ένα φλας που έκοψε το σκοτάδι για μια στιγμή, αφήνοντάς τους μέσα στη φωτογραφία κάποιου άλλου. 

Αναφορά Τμήματος Ανθρωποκτονιών
Υπόθεση: «Το Φως του Θησείου»
Κατάσταση: Ανοιχτή.