Όλοι μου λένε γύρνα σελίδα να σε ξεχάσω με τον καιρό
Πέρασαν μήνες που δεν σε είδα και είσαι ακόμα εδώ
Όλοι μου λενε γύρνα σελίδα βρες κάτι άλλο να ξεχαστείς
Ζω και αναπνέω με την ελπίδα πως κάποια μέρα θα’ ρθεις

Με ξενύχτισες πάλι με ποτό και κρεπάλη η καρδιά δεν με βγάζει ασπροπρόσωπο
Το κεφάλι σκυμμένο το μυαλό θολωμένο και το γέλιο σβησμένο απ’ το πρόσωπο
Με παρέες γυριζω τ’ άρωμα σου ξορκίζω σε καινούργια φιλιά και αρώματα
Πως να μείνουμε φίλοι που δεν σβήνει απ’ τα χείλι το ονομά σου με χίλια ονόματα

Όλοι μου λένε μην επιμένεις αν σ’ αγαπούσε θα’ ταν εδώ
Δεν θα γυρίσει μην περιμένεις άδικα χάνεις καιρό
Όλοι μου λενε γύρνα σελίδα βρες κάτι άλλο να ξεχαστείς
Ζω και αναπνέω με την ελπίδα πως κάποια μέρα θα’ ρθεις

Με ξενύχτισες πάλι με ποτό και κρεπάλη η καρδιά δεν με βγάζει ασπροπρόσωπο
Το κεφάλι σκυμμένο το μυαλό θολωμένο και το γέλιο σβησμένο απ’ το πρόσωπο
Με παρέες γυριζω τ’ άρωμα σου ξορκίζω σε καινούργια φιλιά και αρώματα
Πως να μείνουμε φίλοι που δεν σβήνει απ’ τα χείλι το ονομά σου με χίλια ονόματα
Το ονομά σου με χίλια ονόματα
Το ονομά σου με χίλια ονόματα

Με ξενύχτισες πάλι με ποτό και κρεπάλη η καρδιά δεν με βγάζει ασπροπρόσωπο
Το κεφάλι σκυμμένο το μυαλό θολωμένο και το γέλιο σβησμένο απ’ το πρόσωπο
Με παρέες γυριζω τ’ άρωμα σου ξορκίζω σε καινούργια φιλιά και αρώματα
Πως να μείνουμε φίλοι που δεν σβήνει απ’ τα χείλι το ονομά σου με χίλια ονόματα
Το ονομά σου με χίλια ονόματα
Το ονομά σου με χίλια ονόματα

Το «Ελπίδα» είναι από εκείνα τα τραγούδια που δεν συνδέονται με μια συγκεκριμένη στιγμή — αλλά με ένα συναίσθημα που επιστρέφει.

Και ίσως γι’ αυτό το θυμάμαι τόσο έντονα: γιατί δεν το άκουσα απλώς. Το ένιωσα, εκεί, μέσα σε ένα αυτοκίνητο, σε μια διαδρομή που έμοιαζε σαν όλες τις άλλες — μέχρι που δεν ήταν.