Ο Αλέξης Μινωτής υπήρξε μια από τις κορυφαίες μορφές του ελληνικού θεάτρου. Με λόγο αυστηρό, βαθύ και ουσιαστικό, αντιμετώπιζε την τέχνη όχι ως επάγγελμα αλλά ως χρέος. Τα λόγια του παραμένουν ζωντανά· μια υπενθύμιση για το τι σημαίνει να υπηρετείς την τέχνη με ευθύνη και αλήθεια.

1. Το αρχαίο δράμα δεν είναι παρελθόν. Είναι ένα παρόν που αναπνέει με κάθε μας ανάσα.

2. Ο ηθοποιός που δεν πονά, δεν μπορεί να λυτρώσει.

3. Η σκηνή δεν συγχωρεί την ευκολία.

4. Δεν αρκεί να ξέρεις τον ρόλο. Πρέπει να ξέρεις τον άνθρωπο μέσα στον ρόλο.

5. Η παράδοση δεν φυλάσσεται· κατακτιέται ξανά κάθε μέρα.

6. Το θέατρο είναι πράξη ευθύνης – όχι επίδειξης.

7. Η τελειότητα δεν είναι στόχος. Είναι συνέπεια της αλήθειας.

8. Ο ηθοποιός πρέπει πρώτα να ακούει. Μετά να μιλά.

9. Η φωνή δεν σώζει την τραγωδία. Η ψυχή τη σώζει.

10. Ο χρόνος στη σκηνή δεν κυλά. Μετουσιώνεται.

11. Το πάθος είναι εύκολο. Η πειθαρχία είναι που δοκιμάζει τον άνθρωπο.

12. Η ομορφιά του θεάτρου είναι ότι δεν ολοκληρώνεται ποτέ.

13. Χωρίς ταπεινότητα δεν υπάρχει τέχνη, μόνο θόρυβος.

14. Ο ηθοποιός οφείλει να μεγαλώνει. Αλλιώς μικραίνει τον ρόλο.

15. Κάθε παράσταση είναι μια εξομολόγηση. Αν δεν το αντέχεις, δεν ανήκεις εκεί.

Ο Μινωτής μάς άφησε μια παρακαταθήκη: ότι η τέχνη απαιτεί αλήθεια, σθένος και αφοσίωση. Σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς, η φωνή του υπενθυμίζει πως η ουσία μένει πάντα ίδια.