Μια συναυλία που δεν είναι αυτό που φαίνεται

Η Παγίδα (Trap) ξεκινά με όλα όσα περιμένεις από ένα μεγάλο live: φώτα, μουσική, ενέργεια, πλήθος. Όμως ο Shyamalan χρησιμοποιεί το θέαμα σαν καμουφλάζ. Όσο το κοινό τραγουδά, ένας αόρατος μηχανισμός παρακολούθησης και ελέγχου στήνεται γύρω από τους ήρωες.

Το ενδιαφέρον δεν είναι μόνο “τι συμβαίνει”, αλλά “πότε το καταλαβαίνεις”. Η ένταση ανεβαίνει με λεπτομέρειες: βλέμματα ασφαλείας, πόρτες που δεν ανοίγουν, κινήσεις που δείχνουν ότι κάποιος έχει ήδη προβλέψει το επόμενο βήμα.

Κριτική

Η Παγίδα (Trap) παίζει έξυπνα με το γνώριμο σινεμά του Shyamalan: κλειστός χώρος, αυξανόμενη παράνοια και μια αίσθηση ότι “κάτι” υπάρχει πίσω από τη σκηνή. Το twist δεν είναι ο μοναδικός στόχος· είναι το εργαλείο που ολοκληρώνει τη διαδρομή έντασης.

Ο Josh Hartnett κουβαλά την ταινία με ήρεμη δύναμη, χτίζοντας σταδιακά την κλιμάκωση από πατρική προστατευτικότητα σε καθαρό ένστικτο επιβίωσης. Δίπλα του, η Ariel Donoghue κρατά τη συναισθηματική αλήθεια της σχέσης πατέρα–κόρης, ώστε ο φόβος να μην είναι απλώς “μηχανισμός” αλλά κάτι που σε αφορά.

Αν σου αρέσουν τα θρίλερ που στηρίζονται σε ατμόσφαιρα, ρυθμό και ψυχολογική πίεση, η Παγίδα (Trap) είναι μια ταινία που σε κρατά σε εγρήγορση μέχρι το τελευταίο λεπτό.

Βαθμολογία Moments112

Υπόθεση

Ένας πατέρας πηγαίνει με την έφηβη κόρη του σε μια pop συναυλία. Πολύ γρήγορα αντιλαμβάνονται ότι το event δεν είναι μια απλή βραδιά διασκέδασης, αλλά το επίκεντρο ενός σκοτεινού και απειλητικού σχεδίου. Οι έξοδοι, οι κινήσεις του προσωπικού και η ατμόσφαιρα δείχνουν ότι κάποιος έχει “στήσει” τη νύχτα από πριν.

Στην Παγίδα (Trap), το πλήθος γίνεται σκηνικό πίεσης, το θέαμα γίνεται κάλυψη, και ο χρόνος μετατρέπεται στον πιο επικίνδυνο αντίπαλο.

Συντελεστές

• Ελληνικός τίτλος: Παγίδα
• Αγγλικός τίτλος: Trap
• Σκηνοθεσία: M. Night Shyamalan
• Σενάριο: M. Night Shyamalan
• Πρωταγωνιστούν: Josh Hartnett, Ariel Donoghue, Saleka Shyamalan
• Χώρα παραγωγής: ΗΠΑ
• Είδος: Θρίλερ
• Διάρκεια: 1 ώρα & 45 λεπτά
• Έτος: 2024
• Διαθεσιμότητα: Netflix

Γιατί να τη δείτε

Γιατί η Παγίδα (Trap) μετατρέπει το απόλυτα “αθώο” σκηνικό μιας συναυλίας σε μηχανισμό φόβου. Γιατί ο Shyamalan ξέρει να χτίζει ένταση με λεπτομέρεια. Και γιατί, αν αγαπάς θρίλερ που σε κρατούν σε εγρήγορση χωρίς να βασίζονται μόνο σε jump scares, εδώ θα βρεις ατμόσφαιρα και ρυθμό.