Το «Βήμα – βήμα» μιλά για την αναμονή που γίνεται συνήθεια. Για τη στιγμή που τα βράδια αποκτούν το ίδιο χρώμα και το «θα γυρίσεις» δεν ακούγεται πια σαν βεβαιότητα, αλλά σαν ανάγκη. Είναι ένα τραγούδι που δεν στηρίζεται στο δράμα — στηρίζεται στη σιωπή.
Μέσα από απλές εικόνες και καθαρή γραμμή, χτίζει έναν ολόκληρο ψυχικό χώρο: ένα άδειο σπίτι, μια μνήμη που επιμένει, μια καρδιά που συνεχίζει να πιστεύει «λίγο ακόμα». Και έτσι, κάθε ακρόαση μοιάζει σαν επιστροφή σε κάτι που δεν έκλεισε ποτέ.
Η Τάνια Τσανακλίδου δεν “παίζει” το τραγούδι — το αφηγείται.
Με απόλυτο έλεγχο, χαμηλή ένταση και παύσεις που μετράνε όσο και οι λέξεις,
μετατρέπει την αναμονή σε εξομολόγηση.
Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος •
Στίχοι: Χριστόφορος Μπαλαμπανίδης •
Δίσκος: Τάνια Τσανακλίδου – 2 Χρόνια Μετρό (EMI Music Greece) •
Τάνια Τσανακλίδου – Βήμα – βήμα.
Όλα απόψε μιλούν και σε παρακαλούν
να γυρίσεις φωνάζουν
κι ό,τι ζήσαμε χτες σαν παλιές μουσικές
νιώθω να μ' αγκαλιάζουν.
Όλα απόψε μιλούν για παλιές μας στιγμές
που δε λένε να σβήσουν
κι εγώ πάλι ζητώ μυστικά και φιλιά
που τα πήρες μαζί σου.
Βήμα βήμα νιώθω πως θα γυρίσεις
σαν το κύμα να με νανουρίσεις
μα τα βράδια όλα στο ίδιο χρώμα
γκρίζα πάντα και δεν ήρθες ακόμα.
Τι ωραίες στιγμές να σε νιώθω παντού
γύρω να σ' ανασαίνω
πάλι να μου γελάς, για ζωή να μιλάς
και εγώ να σωπαίνω.
Τι ωραίες στιγμές να σε βλέπω ξανά
στ' άδειο σπίτι να μπαίνεις
κι όταν θα με φιλάς λίγα να μου ζητάς
και πολλά να μου παίρνεις.
Το «Βήμα – βήμα» δεν είναι τραγούδι για τη στιγμή που κάτι τελειώνει. Είναι τραγούδι για τη στιγμή που δεν τελειώνει, αλλά έχει ήδη χαθεί. Η Τσανακλίδου δεν μας ζητά να πιστέψουμε στην επιστροφή — μας ζητά να καταλάβουμε την αναμονή. Εκείνη τη σιωπηλή αναμονή που γεμίζει τα βράδια και κάνει τον έρωτα λιγότερο όνειρο και περισσότερο συνήθεια. Και ίσως γι’ αυτό το τραγούδι μένει: γιατί όλοι κάποια στιγμή προχωρήσαμε έτσι — όχι με άλματα, αλλά βήμα βήμα.
