Ποιητής, Θεατρολόγος & Κριτικός
α. Ποιήτριες. Έτοιμες για όλα. Κολλάνε γραμματόσημο στα σύννεφα με το σάλιο τους. Τα πάντα για το εργάκι τους το ανύπαρκτο. Τα παιδιά τους τα έχουνε χεσμένα. Για τα τυπωμένα πονήματά τους όμως γίνονται σκύλες, λέαινες, ύαινες κι αλίμονο σε όποιον τολμήσει να τις αμφισβητήσει!
Η μία κατήργησε την κυλόττα. Γιατί κουραζόταν να την …ανεβάζει. Στο …κατέβασμα δεν είχε πρόβλημα. Έπεφτε μόνη της.
Η άλλη «ξεχνούσε» μέσα στις ποιητικές της συλλογές ημίγυμνες φωτογραφίες από πλαζ γυμνιστών (ή …περίπου). Τις πόζες της θα ζήλευαν κι οι πιο φτασμένες πορνοστάρ. Κάποιοι φρίκαραν, ένας την έβρισε (ιδρώνει το αυτί της πουτάνας; Η δουλειά της είναι…), μερικοί τσίμπησαν το δόλωμα. Και τότε …άνοιξεν ο δρόμος προς τα βραβεία και τις διακρίσεις. Εμ βέβαια, «της κοντής ψωλής κι οι τρίχες τής φταίνε». Αν το ψάχνει ο άλλος για να κατουρήσει και δεν το βρίσκει, βαυκαλίζεται ότι την πήδηξε την ποιήτρια. Με τι προσόντα, ρε; Κι εκείνη; Εκείνη το …κατάλαβε; Ή απλώς κατουριόταν και ντρεπόταν να σου το πει πως την γαργαλάς με το ανύπαρκτο μόριό σου; Κυριολεκτικά.
β. Μια μέρα θα γίνω περφόρμερ, ηθοποιός, καμποτίνος, υποκριτής. Θα το γράφει κι η ταυτότητά μου. Τζάμπα δηλαδή διασκεδάζω τόσα χρόνια τα πλήθη; Κι η θλίψη μου εμένα, βαθιά μέσα μου, έχει χτυπήσει κόκκινο. Τι να πεις άμα σέρνεις τον πόνο όλης της οικουμένης; Ζωντανών και πεθαμένων. Κυρίως αυτών.
γ. Θα γίνω κάτι μεταξύ «Άλλαν αΝτ' άλλων» και «Γκρέτας Αγάρμπω».
δ. Ουκ εν τω πολλώ το ευ, λένε. Όμως το …μακρύ και χάριν έχει. Κανείς… κανέναν δεν είδα ποτέ να διαφωνεί για την ποσότητα. Για την ποιότητα, ελάχιστοι… νοιάζονταν. Και νοιάζονται τώρα. Αυτή η τελειοθηρία θα μας φάει. Μανία κατάντησε τούτος ο εμπαιγμός σε έναν κόσμο βουλιμικό, επεκτατικό, ανικανοποίητο. Σαν τους ιούς καταντήσαμε. Βακτηρίδια και μύκητες.
ε. Θα αγαπήσω τους ανθρώπους για να μην μισήσω τον εαυτό μου.
στ. Είχες αποθέματα μοναξιάς. Είχες πλούσια ψυχή. Γι' αυτό άντεξες τα χρόνια της δυστυχίας.
ζ. Ασκητική. Στο Φως, ναι. Αν δεν περάσεις μέσα από το Σκοτάδι δεν Το εκτιμάς. Σιγή. Μαργαριτάρια δεν ταΐζεις τα γουρούνια στο νησάκι της Κίρκης. Με τον Οδυσσέα αιχμάλωτο. Προσωρινώς. Κι ο νοών νοείτω!!! Κανένα φράγμα δεν μπαίνει ανάμεσα σ' εμάς και στην αναζήτηση Τής Αλήθειας…
⚊ Ταξίδια σε λίγες λέξεις
Το ξέρω και στην εκδοχή: «φτηνοί στ' αλεύρια κι ακριβοί στη στάχτη». Αν και δεν είναι το ίδιο πράγμα. Καθόλου μα καθόλου. Μπορεί όμως και να είναι. Η Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας μόλις επαληθεύτηκε από τους Φυσικούς επιστήμονες, αφού αποδείχτηκε ότι η μαύρη τρύπα στο κέντρο του σπειροειδούς Γαλαξία μας όχι μόνο δεν είναι αδρανής αλλά ξερνάει...
Ήταν από εκείνες τις κυριακάτικες εσπέρες που – όπως λέει το τραγουδάκι – θα ήθελες να μην ξημέρωνε ποτέ Δευτέρα. «Πάει κι αυτή κι η Κυριακή / και η χαρά μας πάει / ήτανε τόσο βιαστική / όπως και κάθε Κυριακή / που πριν τη ζήσουμε περνάει»….
Ο οδηγός τού Κυρίου Γενικού… διακόπτη ήτο προαγωγός αλλά αθωώθηκε. Διαφθορά στο Δημόσιο κι όχι μόνο (Μαφία και Καμόρα – η λογική τής συμμορίας, αλλαξοκωλιές και γλειψίματα, περιθωριοποιήσεις κι αποκλεισμοί, ρατσισμός κι απόρριψη κάθε διαφορετικού) κάπου-κάπως-κάποτε, σε μια άλλη χώρα, φυσικά, που τη λέγανε …Δανιμαρκία………………
Οι ψυχολογικοί μηχανισμοί μερικών ανθρώπων είναι τόσο προβλέψιμοι! Ειδικά, άμα τους ξέρεις καλά μέσα στα χρόνια. Ή όταν είναι τόσο νευρωτικοί που κάνει μπαμ η υστερία τους και το θερμόμετρο χτυπάει κόκκινο.
Ήμουνα που ήμουνα συγχυσμένος μετά από ένα ερωτικό καυγαδάκι… τι τα θέλω εγώ παρόμοια μπλεξίματα σε τέτοια ηλικία; Να πάθω καν'α έμφραγμα, να πάθω εγκεφαλικό και να κυκλοφορώ ανάπηρος στα θέατρα; Δεν λέει! «Ήτανε στραβό το κλήμα, το έφαγε κι ο γάϊδαρος κι αποστραβώθηκε».
Αυθεντικός διάλογος έξω από τις τουαλέτες (μπροστά από την ψύκτη) τρίτου ορόφου μεγάλου κτηρίου γραφείων (αστραφτερού – μέταλλο και γυαλί):
⚊ Μια σταγόνα έμπνευσης από τέχνη, σκέψη και λόγο.
● Δημιουργήστε τον λογαριασμό σας και αποκτήστε πρόσβαση στο premium περιεχόμενο του moments blog χωρίς κανένα κόστος. Θα λάβετε ειδοποίηση μέσω email όταν το αίτημα σας εγκριθεί.
