Ο Εμπεδοκλής (περ. 494–434 π.Χ.) γεννήθηκε στον Ακράγαντα της Σικελίας και υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους προσωκρατικούς φιλοσόφους. Ήταν ταυτόχρονα ποιητής, γιατρός και στοχαστής.

Διατύπωσε τη θεωρία των τεσσάρων στοιχείων — φωτιά, νερό, γη και αέρα — και των δύο δυνάμεων που τα κυβερνούν: την Αγάπη και την Έριδα. Μέσα από αυτές εξήγησε τη δημιουργία και τη διάλυση του κόσμου.

Για τον Εμπεδοκλή, η ύπαρξη δεν είναι στατική. Είναι μια αδιάκοπη κίνηση, μια εναλλαγή ενότητας και διάσπασης. Ο κόσμος δεν γεννιέται — μετασχηματίζεται.

Σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς, η σκέψη του παραμένει επίκαιρη: η ισορροπία βρίσκεται ανάμεσα στις αντίθετες δυνάμεις.