Έχετε ποτέ αναρωτηθεί γιατί κάποιοι άνθρωποι, παρά την εσωτερική τους αίσθηση του σωστού και του λάθους, μοιάζουν να βαδίζουν σε έναν δρόμο γεμάτο αυτοκαταστροφή; Άνθρωποι με μια εξαιρετική δύναμη συνείδησης, παγιδευμένοι σε έναν λαβύρινθο αυτοκαταστροφικών συνηθειών και έλλειψης αυτογνωσίας.
Ξυπνάς μουτρωμένος, βαρύς, άκεφος; πήγαινε μια στιγμή στον καθρέπτη δες την έκφραση σου και τότε είναι η στιγμή για να χαμογελάσεις. Βγες στον δρόμο, μίλησε με τους φίλους σου πιες ένα ποτήρι κρασί και δες τα χρώματα του ουρανού. Είναι αλήθεια είσαι πολύ τυχερός, ζεις και σήμερα.
Ο Επίκουρος (341-270 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος, ιδρυτής της επικούρειας φιλοσοφικής σχολής. Γεννήθηκε στη Σάμο και ίδρυσε την περίφημη σχολή του, τον «Κήπο», στην Αθήνα. Η φιλοσοφία του Επίκουρου, γνωστή ως επικούρειος φιλοσοφία, επικεντρώνεται στην επιδίωξη της ευδαιμονίας, η οποία επιτυγχάνεται μέσω της απουσίας πόνου και της παρουσίας...
Όταν τα πράγματα πηγαίνουν πραγματικά άσχημα, απλώς σήκωσε το ποτήρι σου και χόρεψε. Είναι σχεδόν όσα μπορείς να κάνεις.
Ευτυχισμένος είναι εκείνος που όταν δίνει δεν θυμάται και όταν παίρνει δεν ξεχνά.
«Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής γιατ' ειμ' εγώ κι ο χτίστης, ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης. Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι. Στου μίσους τα μεσάνυχτα τρέμει ενός πόθου αστέρι. Κι αν είμαι της νύχτας βλαστός του χαλασμού πατέρας, πάντα κοιτάζω προς το φως το απόμακρο της μέρας.»
⚊ Από το κόσμο των γνωμικών παροιμιών και αποφθεγμάτων.
