Powdered dreams of one Wednesday at Monmouth Coffee

2018-02-12
◼ Σειρά διηγημάτων: Στιγμές από τη ζωή μου

Powdered dreams of one Wednesday at Monmouth Coffee


ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ


Πονούσα αφόρητα ξάπλωσα στο πεζοδρόμιο ζήτησα βοήθεια από κάτι περαστικούς και έκλεισα τα μάτια μου.

Ξύπνησα σε ένα άσπρο δωμάτιο γεμάτος καλώδια και διάφορα μηχανήματα που θύμιζαν καρδιογράφους ,μια μάσκα ήταν τοποθετημένη στο πρόσωπο μου ,κάτι σαν μάσκα οξυγόνου.

Άρχιζα να καταλαβαίνω ότι βρίσκομαι σε δωμάτιο νοσοκομείου τώρα πως βρέθηκα εκεί ήταν το ερώτημα .

Το μόνο που θυμόμουν ήταν ότι σωριάστηκα στην μέση του δρόμου .

Αφού πέρασαν λίγα λεπτά από την ώρα που συνήλθα εμφανίστηκε μια νοσοκόμα ,το πρώτο που την ρώτησα με τα άθλια αγγλικά μου ήταν πως βρέθηκα στο νοσοκομείο και τι ακριβώς μου συνέβη , μου εξήγησε ότι βρέθηκα εκεί μετά από ένα λιποθυμικό επεισόδιο και με έφερε στο νοσοκομείο κάποια Κυρία η όποια αμέσως μετά έφυγε, από τότε δεν είχα καμία επίσκεψη ούτε κάποιος επικοινώνησε με το νοσοκομείο για να ρωτήσει για μένα έκτος από κάτι κυρίους που όπως μου είπε την ενημέρωσαν ότι είχα κάποια συνάντηση μαζί τους και ανησύχησαν γιατί δεν εμφανίστηκα, και ψάχνοντας έμαθαν ότι βρισκόμουν σε αυτό το νοσοκομείο.

Στην συνέχεια άρχισε να μου μιλά με ιατρικούς Όρους που δεν καταλάβαινα το μόνο που μπόρεσα να αντιληφθώ τελικά ήταν ότι μετά το μεσημέρι θα έπαιρνα εξιτήριο και κάποια θεραπευτική αγωγή μέχρι να γυρίσω στην Ελλάδα .

ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΔΩΔΕΚΑ

Πριν φύγω από το Νοσοκομείο ευχαρίστησα το ιατρικό προσωπικό για να μην με θεωρήσουν και αγενή, πήρα τις εξετάσεις και την φαρμακευτική μου αγωγή αφού πρώτα με διαβεβαίωσαν ότι είχα μια μικρή στένωση σε κάποια αρτηρία μου αλλά δεν είχα άμεσο κίνδυνο και μπορούσα να ταξιδέψω με αεροπλάνο .

Όλα αυτά με την βοήθεια ενός Έλληνα γιατρού που με μετέφρασε ακριβώς τι μου συνέβη ,τι μου έλεγαν οι γιατροί και πια ήταν η αγωγή , βλέπετε ο γιατρός ήταν νεομετανάστης και δούλευε στο  Νοσοκομείο .

Βγήκα στον δρόμο πέρασα στο απέναντι πεζοδρόμιο και χώθηκα σε ένα μπιστρό . παρήγγειλα καφέ και άρχισα να προσπαθώ να βάλω σε μια σειρά τα γεγονότα.

Πρώτον Λιποθύμησα όταν είδα την Βένια , μα μετά τόσα χρόνια και έχει τέτοια επίδραση η εμφάνιση της αναρωτήθηκα .

Δεύτερον ,μα αυτή όμως δεν με είδε ,ποια κυρία με μετέφερε στο νοσοκομείο, για να ενδιαφέρθηκε θα ήταν κάποια γνωστή αλλά εγώ δεν γνωρίζω κανένα στο Λονδίνο  εξάλλου για δουλεία είχα έρθει ως εδώ.

Θα έπρεπε να μάθω οπωσδήποτε ποια κυρία με μετέφερε στο νοσοκομείο ,θα έπρεπε να την ευχαριστήσω ,αλλά πως θα μάθω αφού δεν άφησε κανένα στοιχείο .

Τρίτον και το χειρότερο από όλα είναι ότι δεν ξέρω καλά την γλώσσα οπότε πως και που να ψάξω ;

Οι σκέψεις μου έφτασαν σε αδιέξοδο θα ήθελα να ήταν η Βένια αλλά δεν μπορούσε να ήταν γιατί δεν με είδε ήμουν σίγουρος ήταν μακριά ανάμεσα σε κόσμο πολύ και αν ήταν ; και με είδε από μακριά και είδε και την κατάρρευση μου ,ρεζίλι θα έγινα σωριασμένος κάτω και αναίσθητος .

Αλλά πάλι πως με γνώρισε ; τώρα θα μου πεις εγώ πως την γνώρισα μέσα σε τόσο κόσμο , μετά πάλι σκέφτηκα και πως είσαι σίγουρος ότι ήταν αυτή μπορεί να ήθελες να ήταν αυτή αλλά να μην ήταν τελικά.

ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΜΕΤΑ

Άρχισα να θολώνω, δεν έβγαζα άκρη και σε λίγο θα έπρεπε να φύγω να πάω ως το αεροδρόμιο για να προλάβω την πτήση μου για Αθήνα .

Τελικά η άγνωστη ευεργέτης μου δεν θα αποκαλυπτόταν και εγώ θα συνέχιζα να ζω με τις αμφιβολίες να με βασανίζουν πράγμα βέβαια που δεν μου ήταν καθόλου άγνωστο όλα αυτά τα χρόνια.

Σηκώθηκα να φύγω , ήδη είχα πληρώσει τον λογαριασμό μου και άνοιξα το κινητό μου μια και όλες αυτές τις μέρες τρείς στον αριθμό ήταν κλειστό .

Γεμάτο ήταν από δεκάδες μηνύματα ανησυχίας από φίλους και την οικογένεια μου απάντησα γρήγορα- γρήγορα ότι είμαι καλά και να μην ανησυχούν και ότι σε λίγες ώρες θα είμαι στην Αθήνα .

Έπρεπε να δω και τις αναπάντητες κλήσεις σκέφτηκα και να καλέσω όσους με αναζήτησαν έχω λίγη ώρα ακόμη , οπότε επέστρεψα στο τραπέζι που καθόμουν και άρχισα να ψάχνω τις κλήσεις μου.

Ανάμεσα  στις αναπάντητες κλήσεις  από γνωστούς αριθμούς είχα πολλές κλήσεις από κάποιον άγνωστο αριθμό που είχε καλέσει με απόκρυψη.

Την ώρα που προσπαθούσα να λύσω το μυστήριο κουδούνισε το τηλέφωνο μου,με καλούσαν πάλι με απόκρυψη .

Απάντησα χωρίς να το σκεφτώ « ποιος είναι ; ορίστε ; λέγεται» και πριν ακούσω την απάντηση συνέχισα « γιατί με καλείτε με απόκρυψη;»

Η απάντηση με άφησε άφωνο, ήταν μια γυναικεία φωνή που μου μιλούσε ιδιαίτερα χαμηλόφωνα από έναν χώρο που είχε πολύ θόρυβο, και με τα βίας την άκουγα να με ρωτά « Δημοσθένη είσαι καλά ;βγήκες από το Νοσοκομείο ;»
 « Ναι καλά είμαι βγήκα από το νοσοκομείο ,αλλά ποιος είναι παρακαλώ ;» ρώτησα ,δεν πήρα καμία απάντηση ,απλά άκουσα τον γνωστό θόρυβο όταν κάποιος διακόπτει την κλήση.

Σηκώθηκα φορτωμένος σκέψεις και βγήκα στον δρόμο.

Ήταν ένα απόγευμα όπως όλα τα απογεύματα στο Λονδίνο, μουντό σχεδόν βροχερό έψαξα να βρω ένα ταξί για να με πάει ως το Αεροδρόμιο.

Μια περιουσία θα μου στοιχίσει σκέφτηκα αλλά δεν είχα καμιά διάθεση να ψάχνω άλλο τρόπο για να φθάσω, ήταν έξω από το Λονδίνο και  θα ήταν με οποιοδήποτε άλλο μεταφορικό μέσο μεγάλη ταλαιπωρία στην κατάσταση μου.

ΔΩΔΕΚΑ ΩΡΕΣ ΜΕΤΑ

Είχα φτάσει στην Αθήνα εδώ και τέσσερις ώρες, δεν πήγα  στο σπίτι, απλά έκανα κάποια τηλέφωνα για να μην ανησυχούν οι δικοί μου άνθρωποι και βούτηξα στο πρώτο καφέ στο Σύνταγμα .

 Η σκέψη μου μια και μοναδική ,το ίδιο και η επιθυμία μου, όνειρο βέβαια απατηλό αλλά τέλος πάντων η ψυχή μου ήθελε η άγνωστη γυναίκα να ήταν η Βένια ,ναι αυτή που την περίμενα κάτι αιώνες για να μου μιλήσει ,να γυρίσει να με δει, ναι αυτή που θύμιζε την Φερμίνα στην συμπεριφορά της, ναι μωρέ αυτή που κατάλαβε πόσο άσχημος ήμουν όταν πια την λάτρευα ,αυτήν που όσες γυναίκες και αν γνώριζα το σαράκι της με έτρωγε ναι αυτήν που είχα δεκαεπτά χρόνια 13 ήμερες και 12 ώρες να την συναντήσω ,εξαιρείται η αποφράδα μέρα στο Λονδίνο γιατί δεν επίβεβαιωνόταν η παρουσία της .

Πώς μπορείς να ζήσεις αν δεν μπορείς να ξεριζώσεις αυτό το σαράκι που ζει μέσα σου αναρωτήθηκα.

Γιατί τα όνειρα σου να είναι πάντα μονότονα σαν μια νότα που επαναλαμβάνεται δίχως ρυθμό μονολόγησα. .

Γιατί να μην ζεις με το άρωμα που λατρεύεις , γιατί να μην ξυπνάς με την ήχο της αναπνοής που μαγεύει την ψυχή σου στο ίδιο σεντόνι. Γιατί να μη σε συνοδεύει η πρωινή καλημέρα από χείλη που είναι αγαπημένα από καρδιάς. Γιατί δύο ανάσες να μην μπορούν να γίνουν μία , γιατί ένα λάθος πρέπει να σε σέρνει δεμένο μια ζωή.

Με αυτές τις  σκέψεις συντροφιά κατέβασα  άλλη μια μεγάλη γουλιά  από το ποτό μου ,τις τελευταίες ώρες το γύρισα από τον καφέ στο Sivas αλλά δεν βαριέσαι εξάλλου σε λίγο θα έμπαινα στο νοσοκομείο για εξετάσεις και ποιος ξέρει πότε θα μπορούσα να ξανάπινα ένα ποτό ,έναν καφέ η ένα τσιγάρο.

Το τηλέφωνό μου άρχισε να χτυπά αλλά δεν το άκουσα από την φασαρία που έκαναν οι θαμώνες του καφέ που βρισκόμουν, απλά παρατήρησα το φωτεινό λαμπάκι να αναβοσβήνει και να με ειδοποιεί για μια εισερχόμενη κλήση, το άνοιξα για να δω ποιος με καλεί , ήταν πάλι ένας άγνωστος αριθμός με την ένδειξη PRIVATE ,  έκανα κάποια δευτερόλεπτα να απαντήσω. « Ναι παρακαλώ ποιος είναι ;» ρώτησα  με ενοχλημένο ύφος ,άκουσα όμως την ίδια χαμηλόφωνη φωνή αυτή που μου τηλεφώνησε  και στο Monmouth Coffee  , άρχισε πάλι η καρδιά μου να χτύπα πολύ γρήγορα, αμέσως μετά η φωνή έγινε πιο δυνατή , πιο γνώριμη την άκουσα καθαρά να μου λέει  « Δημοσθένη καλησπέρα ......»





Δημιουργός: Μιχάλης Ζεχερλής

●  Αφιερωμένο σε μία Κυριακή


⚊ Σχετικές δημοσιεύσεις

⚊ Από τη σειρά διηγημάτων
Στιγμές από τη ζωή μου

Το γεροντάκι της ιστορίας μας για άλλη μια μέρα αφού περιπλανήθηκε στους δρόμους της Αθήνας τρικλίζοντας και σκοντάφτοντας στα κατεστραμμένα πλακάκια της Μιχαλακοπούλου, ζητιανεύοντας έξω από τα λαμπερά της μαγαζιά, στολισμένα με κόκκινα αυγά και λαμπάδες ,γεμάτα παιχνίδια και ρούχα πολύχρωμα, ζωντανά σαν τον ανοιξιάτικο ουρανό της .

Ήταν δεν ήταν 150 cm ,τα αυτιά του στις άκρες ήταν μυτερά σαν ανάποδα τρίγωνα. Φορούσε ένα πράσινο Τζάκετ και ένα γαλάζιο πουκάμισο με κόκκινο γιακά.

«Μεγάλωσα ξαφνικά μέσα σε ένα βράδυ, άσπρισαν σε ένα λεπτό κρόταφοι και ζάρωσε πρόσωπο και κορμί σε ένα ξημέρωμα ,σκόρπισα σαν άνθρωπος από τις συνεχείς αποτυχημένες προσπάθειές να πείσω τον άνθρωπο που λάτρεψα να μοιραστούμε το υπόλοιπο της ζωής μας σε ένα κοινό δρόμο -Λέξη μοναδική , μόνο η ψυχή ενός ερωτευμένου αληθινά, αντιλαμβάνεται την...

⚊ Πρόσφατες δημοσιεύσεις

Αν δεν ερωτευτείς βαθιά και δεν χάσεις τον έρωτα της ζωής σου ίσως ποτέ να μην νοιώσεις την ποιότητα αυτού του τραγουδιού. «Το χθές το βράδυ στ' όνειρο μου» είναι ένα λαϊκό τραγούδι που φέρνει σε μπαλάντα και το ερμηνεύει αριστοτεχνικά ο Σταμάτης Γονίδης, τους στίχους του έγραψε ο Νίκος Γρίτσης και την μουσική του ο Χάρης Καλούδης.

Αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε μια συλλογή με γκάφες και άτυχες στιγμές για να σας βοηθήσουμε να χαμογελάσετε έστω και λιγάκι και να ξεχαστείτε από τα καθημερινά σας προβλήματα που όσο πάει γίνονται χειρότερα και σας κλέβουν το χαμόγελο.

Η ταινία « Bellamy» γνωστή και ως « Inspector Bellamy» είναι μια γαλλικής παραγωγής ταινία που κυριαρχεί το μυστήριο που αγγίζει τα όρια του θρίλερ και κυκλοφόρησε το 2009. Είναι η τελευταία ταινία του διάσημου Γάλλου σκηνοθέτη Claude Chabrol, ο οποίος πέθανε την επόμενη χρονιά, και δυστυχώς είναι η μοναδική φορά που δούλεψε με τον αστέρα του...

Η ταινία «Υποψίες» ( Disturbia) είναι ένα αμερικανικό neo-noir ψυχολογικό θρίλερ του 2007 σε σκηνοθεσία D. J. Caruso και σενάριο Christopher Landon και Carl Ellsworth, το σενάριο της βασίστηκε στην ταινία Σιωπηλός μάρτυς (Rear Window) ένα ψυχολογικό θρίλερ του 1954, που σκηνοθέτησε ο Άλφρεντ Χίτσκοκ και σενάριο της έγραψε ο Τζον Μάικλ Χέιζ.

Ο Ηράκλειτος θεωρώντας την πολυλογία ως μέγιστο ελάττωμα σημείωνε με έμφαση «Να μη μιλάς μόνο και μόνο επειδή αυτό σε ευχαριστεί.» Για τον λόγο αυτό ψάξαμε, βρήκαμε κα σας παρουσιάζουμε παρακάτω τα δεκαεννέα (19) σπουδαιότερα γνωμικά και τους αφορισμούς για τη φλυαρία και την πολυλογία θεωρώντας και εμείς πως τελικά ίσως και να είναι ένα από τα...

⚊ Διαβάστε επίσης

Tέχνη & Ζωή
Mε το δικό μας βλέμμα

gia_mena-0

23-01-2018
Δμιουργός: Μιχάλης Ζεχερλής
Για μένα αλλά χωρίς Εμένα
Θέμα:Νοιώθω τόσο μόνος ,τόσο πληγωμένος τόσο αδύναμος να καταλάβω όλα αυτά που συμβαίνουν δίπλα μου για μένα αλλά χωρίς εμένα...

aggeliki_morfi

★★★★
Ποιητική Συλλογή Αντίλαλοι
Του Μιχάλη Ζεχερλή
Μορφή Αγγελική
Θέμα:Η Μορφή Αγγελική είναι ένα υπέροχο μελωδικό νανούρισμα, πλημμυρισμένο από αγάπη για τους παιδικούς μας πρίγκιπες , και σκοπός του είναι να κάνει γλυκύτερο και ελαφρύτερο τον ύπνο τους.

Ta_dakria

Συλλογή Οι χειμώνες της καρδιάς μου
Του Μιχάλη Ζεχερλή
Θέμα: Τα Δάκρυα του Domil είναι η απαρχή αυτής της ποιητικής συλλογής, που προσπαθεί μέσα από τους στίχους της να υμνήσει τα δάκρυα που ξεπλένουν την οδύνη και τον πόνο από τους χειμώνες της καρδιάς..

Καρναβάλι

Αποφθέγματα σοφών
Quotes of the wise
Θέμα:Αποφθέγματα, ρήσεις, παροιμίες και γνωμικά για την προδοσία.

oneiron_pathi_136
Διήγημα
Ονείρων Πάθη
Ιστορία: Τέταρτη
Από τη σειρά διηγημάτων Οι μυστικές ιστορίες του Οθέλλου Ηστ
Θέμα:Βαδίζοντας από την Tσιμισκή έφτασα στην Τούμπα ,όπως έκανα συχνά κάθε φορά που έφευγα νωρίς το βράδυ από την εφημερίδα .Μου άρεσε να περπατώ μέχρι το σπίτι όταν είχα χρόνο και ήταν το σούρουπο ευχάριστο όπως σήμερα...

Πίνακας_98

Αποφθέγματα (Quotes)
10 Αποφθέγματα για μια καλύτερη και ευτυχέστερη ζωή
Θέμα:Αν από τη ζωή σου αφαιρέσεις την περίοδο που περνάς δυστυχισμένα, τότε αυτή περιορίζεται σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα για αυτό πρέπει να την απολαύσεις έως το τελευταίο δευτερόλεπτο.....

h_Giagia_mou_h_Xronia_2224

★★★★
Η Γιαγιά μου η Χρονιά
01-11-2023
Θέμα:Στεκόταν εκεί καθιστή με ένα γλυκό χαμόγελο στα χείλη και στο πλάι της ο Παππούς μου όρθιος με το τσιγκελωτό μουστάκι του, όμορφος άντρας , η φωτογραφία τους κιτρινισμένη από τον καιρό σε μια κορνίζα σε περίοπτη θέση στο σαλόνι μας...

zecherlis

Δείτε: Tα καλύτερα του Moments Blog
Θέμα:Οι κορυφαίες δημοσιεύσεις των συνεργατών του Μoments blog που λάτρεψαν οι αναγνώστες μας όλα αυτά τα χρόνια.

Sorry, your browser does not support inline SVG.

blog_69

● Δημιουργήστε τον λογαριασμό σας και αποκτήστε πρόσβαση στο premium περιεχόμενο του moments blog.Χωρίς κανένα κόστος. Θα λάβετε ειδοποίηση μέσω email όταν το αίτημα σας εγκριθεί.

Είμαστε η δική σου συντροφιά