Ο Γεώργιος Δροσίνης ήταν Έλληνας ποιητής, πεζογράφος και δημοσιογράφος. Ήταν ένας από τους πρωτοπόρους της Νέας Αθηναϊκής Σχολής στην ποίηση και της ηθογραφίας στην πεζογραφία. Ο Γεώργιος Δροσίνης γεννήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου του 1859 στην Πλάκα και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου. Απεβίωσε στις 3 Ιανουαρίου 1951 στην Κηφισιά.

Τα πιο γνωστά συγγραφικά του έργα του είναι από την ποίηση: Ιστοί Αράχνης, Σταλακτίται, Ειδύλλια, Αμάραντα, Είπε, Φευγάτα Χελιδόνια, Σπίθες στη στάχτη, και οι Λαμπες. Από τα μυθιστορήματα δε τα: Αμαρυλλίς, Το βοτάνι της ζωής, Το βοτάνι της αγάπης, Έρση και το Ειρήνη.

Και στης ζωή τους πιο βαρείς χειμώνες Αλκυονίδες μέρες καρτερούν.

Η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στις αναμνήσεις και στις ελπίδες.

Η ομορφάδα λιγοστεύει τη φτώχεια.

Ψυχή που ξέρει να πονεί ξέρει και να πεθαίνει.

Όνειρο ονείρου τ' όνειρο που είδα με ξύπνια μάτια!

Ο λύκος έχει το σβέρκο χοντρό γιατί κάνει μόνος τις δουλειές του.

Όποιος πηδάει μονάχος του, κανένας δεν τον φτάνει.

Όταν είσαι μοναχός σου, παίδευε τον κώλαρό σου.

Ψυχή που ξέρει να πονεί ξέρει και να πεθαίνει.

Οι μούτσοι που πηδάγαμε γίναν καπεταναίοι.

Παπάς εγίνεις Κώστα; Το 'φερ' η κατάρα.

Βεζίρης έγινες, άνθρωπος δεν έγινες.

Όποιος έκανε γούμενος, έκανε και κελάρης.