Εκ του φυσικού

2023-10-16
Διήγημα

«Ό,τι γίνεται εκ του φυσικού είναι καλύτερο» έλεγε ο θυμόσοφος Γιάννης Τσαρούχης, όπως μου μετέδωσε ο δάσκαλός μου Γιώργος Χρονάς που θήτευσε δίπλα του.

Η ιστορία είναι βασισμένη σε πραγματικά στοιχεία αλλά είναι μυθοπλασία, όπως κάθε προϊόν της τέχνης του λόγου.

Χαμηλόμισθος δημόσιος υπάλληλος, εξήντα και. Πώς τα κατάφερε έτσι; Με τόσα πτυχία, γνώσεις. Φιλοδοξία πλέον μηδέν. Μόνον να επιβιώσει. Και να μην προκαλεί. Λάθε βιώσας. Κρύβεται πίσω από το κομπιούτερ του, οχυρώνεται ανάμεσα στις ντουλάπες του, οκτώ ώρες την ημέρα, εννέα, δώδεκα (το πολύ – μετά έρχονται οι νυχτερινοί θυρωροί και σβήνουν τα φώτα). Δεν βγαίνει καν έξω. Ούτε για να καπνίσει ούτε για να τα ακουμπήσει στις καφετέριες και στα τυροπιτάδικα απέναντι. Φέρνει τάπερ από το σπίτι. Και θερμός με καφέ. Θεόπικρο. Τρέμει μήπως τον απολύσουν, μήπως χάσει τη θέση του. Αυτός ο θυμός που κρύβεται μέσα του γίνεται λύσσα, αγωνία, θηρίο που του τρώει τα σωθικά.

Η μόνη του διέξοδος, ο κινηματογράφος. Ζει για εκείνη την μαγική στιγμή που θα βρεθεί στο σκοτάδι της αίθουσας και θα απολαύσει το θέαμα. Ξένες ζωές. Διαμεσολαβημένη γνώση. Υστερίες. Πάθη. Έρωτες. Και τι τον νοιάζει αυτόν; Τα δικά του τα πάθια ποιος θα τα διεκτραγωδήσει; Ας είναι.

Εκείνη την ημέρα είχε ξυπνήσει από νωρίς, να πάει νωρίς στη δουλειά, να κάνει υπερωρία μέχρι τις επτά (κάτι ψίχουλα του δίνουνε στο τέλος του μήνα, ελεημοσύνη, αλλά «μάζευε κι ας είν' και ρώγες» τού έλεγε η γιαγιά του η Μαριγώ).

Σήμερα θα έβλεπε την καινούργια ταινία του Αλμοδοβάρ «Παράλληλες μητέρες» στον κινηματογράφο Άστορ. Πήρε μάλιστα μια φίλη του ομοιοπαθή, αναλόγων διαστάσεων και σινέ-πληκτο [νεολογισμός, αλλά δεν πειράζει].

Έδωσαν ραντεβού 7 και μισή στο ταμείο. Όμως είχε τρελή κίνηση στην άνοδο της Συγγρού προς την πλατεία Συντάγματος, που με ή χωρίς διαδήλωση, μετά ή άνευ πορείας είναι δυσδιάβατος [πολλές καινούργιες λέξεις – δεν πειράζει – αφήγημα είναι].

Την πήρε λοιπόν επτά παρά δέκα και την ενημέρωσε για το κυκλοφοριακό κομφούζιο: «να πάρεις το Μετρό από το Φιξ. Ραντεβού έξω από το Ιντεάλ. Ξέρεις πού είναι. Δίπλα στο Ρεξ». Κι εκείνη του απάντησε: «Ναι, ναι, ξέρω. Σε ένα τέταρτο θα είμαι εκεί». Μια κουβέντα είναι.

Φαίνεται πως ο εγκέφαλος μετά από δώδεκα ώρες συνεχούς εγγρηγορήσεως μπροστά από φωτεινές οθόνες, με ακουστικά ή χωρίς, τα παίζει και δεν ξέρει τι του γίνεται, ανακατεύει εισερχόμενα με εξερχόμενα, καταλαβαίνει ό,τι θέλει και ταξινομεί ό,τι λάχει.

Βρέθηκε λοιπόν να περιμένει σε μια ατελείωτη ουρά στο τέρμα της Πανεπιστημίου πριν την Ομόνοια. Μόλις έφτασε στο ταμείο, συνειδητοποίησε (δεν ξέρω πως, με χρονοκαθυστέρηση επεξεργασίας των έξωθεν σημάτων) πως εδώ παίζουν άλλη ταινία και στήθηκε στο πεζοδρόμιο μπροστά από λάθος αίθουσα.

Τρέχει ασθμαίνων την Πανεπιστημίου ανάποδα, περνάει την Βιβλιοθήκη, το Πανεπιστήμιο, την Ακαδημία, παρασύρεται από την θέα των φωτισμένων κτηρίων και του επιβλητικού Λυκαβηττού στο βάθος, προσπερνάει και ξαναγυρίζει πίσω, στον πεζόδρομο Κοραή, μπαίνει στη Στοά, στέκεται στην σωστή ουρά, αλλά η ώρα έχει φτάσει ήδη οκτώ παρά δέκα. Ψάχνει την αύρα της φίλης του, τον όγκο της, για την ακρίβεια, της τηλεφωνεί, χτυπάει, χτυπάει, αλλά δεν του απαντάει, βγάζει ένα μονό εισιτήριο (Τετάρτη, 5μιση ευρώ), δίνει το πιστοποιητικό εμβολιασμού του, ελέγχουν και την ταυτότητα, την ηλικία του, την φωτογραφία που δεν του μοιάζει πια, μπαίνει και κάθεται. Σκιά τής φίλης του πουθενά.

Τότε αρχίζει το ψυχόδραμα του κοινού. Τρεις κοπέλλες, προφανώς πρωτοετείς φοιτήτριες από την επαρχία, από χωριό, μιλάνε φωναχτά σαν να κάθονται στις απέναντι βεράντες τους και να συνομιλούν [ρούγα το έλεγαν αυτό στα μικράτα μου]. Σχολιάζουν τους πάντες, κρίνουν, κατακρίνουν, επικρίνουν, παρατηρούν και γελάνε, γελάνε σπαρακτικά, σαν να είναι μόνες τους στο σαλόνι, στο μπάνιο του σπιτιού τους καλύτερα, με το νερό να τρέχει.

Λέει η ατημελητότερη: «Μα τον μαλακομαγνήτη έχω; Δείτε, δείτε, μα δείτε ποιος έρχεται να καθίσει δίπλα μου».

Ο κύριος είναι περιποιημένος μεσοαστός, γύρω στα πενήντα με καλαίσθητη πολύχρωμη μάσκα, ακουστικά και κορδόνια στα γυαλιά του, που επιτρέπουν την εναλλαγή σκελετών μυωπίας-πρεσβυωπίας. Κάθεται αποσβολωμένος δίπλα τους, αφού δεν υπάρχει κι άλλη θέση άδεια, ούτε ταξιθέτης φυσικά, μήτε αρίθμησις εισιτηρίων.

Διαμαρτύρεται όμως ηπίως: «Κυρίες μου δεν έχετε κοινωνική αγωγή».

«Μα δεν καταλάβατε, είχαμε μία συζήτηση…», προσπαθεί να δικαιολογηθεί η αρχηγός της κουτσομπολοπαρέας.

«Δεν είχατε συζήτηση, παραλήρημα είχατε, ψυχιατρικής φύσεως. Αλλά βέβαια, αυτά είναι τα αποτελέσματα του κορωνοϊού. Νομίζετε πως εμείς, οι άλλοι άνθρωποι, είμαστε παραισθήσεις, εικονική πραγματικότητα, virtual reality. Δεν ήρθαμε να ακούμε εσάς, την ταινία ήρθαμε να δούμε», λέει ο πρωταγωνιστής μας, με μία αναπνοή. Έχει πάψει πια να είναι φτωχός και παραγκωνισμένος δημόσιος υπάλληλος, θηρίο ανήμερο έχει γίνει που πλέει μένεα [«στην δουλειά χαλβάς, στα μπαρ τσαμπουκάς»].

«Έχει δίκιο ο κύριος», υπερθεματίζει ο κάθε άλλο παρά αυνανιστής.

«Μα είναι κακό να γελάνε;», ρωτάει μια κυρία βορείων προαστίων δίπλα του.

«Να γελάνε με τα χάλια τους, όχι με τους άλλους», ανάβει και κορώνει ο μισθοσυντήρητος.

«Μα κυρία μου, με είπανε μαλάκα», επιμένει ο θιχθείς. «Ανοιχτά, μπροστά σε όλους. Το ακούσανε όλοι!!!», επαυξάνει.

προϊόν της τέχνης του λόγου.

Εκείνη την ώρα εμφανίζεται ασθμαίνουσα και καλοντυμένη η επιβλητική φίλη. Ο αντιπεπονθώς κάνει αμέσως χώρο για να καθήσει στην κενή θέση που της έχει κρατήσει (ως σύγχρονος συνάδελφος …του Καρυωτάκη) στα αριστερά του. Η κενή θέση δεξιά του στεγάζει το παλτό τής καλοβαλμένης κυρίας.

Κι αρχίζει το επόμενο ψυχόδραμα:

«Έχεις βγάλει και δικό μου εισιτήριο;».

«Όχι, σε έπαιρνα και δεν απαντούσες. Νόμιζα πως είχες ήδη μπει».

«Ήμουνα στο μετρό και δεν το άκουγα».

Κάνει μεταβολή, ιδιαίτερα ευκνευρισμένη και φεύγει. Βασίλισσα που αποσύρεται. Πριγκίπισσα, τουλάχιστον.

Οκτώ παρά δύο λεπτά.

Τρίτο ψυχόδραμα:

«Φορέστε τη μάσκα σας κύριε», λέει μια άλλη κυρία κάπου στο βάθος δεξιά.

«Όχι».

«Τι όχι; Γιατί όχι; Εμείς γιατί τις φοράμε;».

«Εσείς δεν είστε τιμωρία όπως εμείς;», λέει αμετανόητη η χαριεντιζόμενη χωριάτα τού πρώτου σκηνικού.

«Σε λάθος ταινία βρεθήκατε κοπέλες μου. Δεν παίζει απόψε το Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης», λέει ο επαναστάτης με αιτία, που ξέχασε ως φαίνεται πως ο δημοσιοϋπαλληλικός κώδικας λέει, προβλέπει, επιβάλλει την χρηστή, κόσμια, πολιτικώς ορθή συμπεριφορά τών δημοσίων λειτουργών εντός κι εκτός Υπηρεσίας.

«Μα γιατί δεν φορούν τις μάσκες τους; Είναι ο κανονισμός», λέει η βορείων προαστίων κυρία δίπλα του.

«Πρέπει να το κοιτάξετε. Από αύριο. Να πάτε να κοιταχτείτε σε ειδικό», προτείνει αυτός, ο εξεγερθείς αντιήρωάς μας, στην αγροίκα, ανθηρόστομο, που είπε τον καλοντυμένο άνθρωπο μαλάκα.

Η τρίτη κυρία επιμένει: «Να βάλετε μάσκα κύριε».

«Να, εδώ την έχω», απαντάει ο αντιρρησίας συνειδήσεως.

«Μάσκα!!! Μάσκα!!! Μάσκα!!!», φωνάζει τώρα όλο το κοινό εν χορώ.

«Καλά, τότε, σηκώνομαι και φεύγω», λέει ο επαναστάτης. Παίρνει την κυρία του, συνοδό, σύντροφο, ερωμένη, συγκάτοικο ή ταίρι του και βγαίνουν.

Sms στο κινητό τού πρώτου παθόντος από την αποχωρήσασα φίλη του, την οποία δεν μπορώ να την πω καθυστερημένη. Το αντίθετο μάλιστα. Ευφυέστατη. Αλλά και επιμελής ως προς την εμφάνισή της. «Κρίμα τόσο τρέξιμο. Αφού σου είπα ότι έρχομαι. Αν είχε συμβεί κάτι θα σου τηλεφωνούσα. ΤΕΣΠΑ, που λένε τα παιδιά».

Το σκοτάδι πέφτει. Τίτλοι αρχής στη μεγάλη οθόνη. Προλαβαίνει (ο χαμηλόμισθος γραφιάς) να ψάξει, να αναζητήσει, να αποκωδικοποιήσει επιτέλους στο ταλαίπωρο, ληγμένο και παμπάλαιο κινητό του την καινούργια άγνωστη λέξη: «ΤΕΣΠΑ = ΤΕλος ΠΑντων».

Η ταινία δεν ήταν τόσο καλή όσο όλα όσα προηγήθηκαν.

Τίτλοι τέλους. Ανακούφιση. Κάποιοι σφουγγίζουν μάτια και χέρια και αυτιά.

Ώριμος Αλμβοδόβαρ, χωρίς χιούμορ, που νοσταλγεί τον νεορεαλιστικό ιταλικό κινηματογράφο. Δακρύβρεχτη ταινιούλα σαν του Φίνου, με την Μάρθα Βούρτση, αλλά με την κορμάρα εδώ τής Πενέλοπε Κρουζ».

Τελεία.

Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας

https://konstantinosbouras.gr

  Πρόσφατες δημοσιεύσεις

Τα έχω δει όλα. Ή, μάλλον, έτσι νόμιζα μέχρι την πρόσφατη Κρίση του κορωνοϊού, που διαδέχτηκε την άλλη κρίση, την οικονομική, που ήταν απλώς αποτέλεσμα μιας άλλης Κρίσης, βαθύτερης, πολιτισμικής.

Βγήκε από το Υπόγειο Θέατρο παραζαλισμένος. Παραμονή Χριστουγέννων. Δεν ήξερε γιατί οι γιορτές τον καταθλίβουν. Ή μάλλον ήξερε, αλλά δεν ήθελε να τα θυμάται όλ' αυτά τώρα. Διαζύγια των γονέων, χωρισμοί, αλλαγές σχολείων, πόλεων, χωρών, ηπείρων, αλλαγή πλανήτη… Ξερριζωμένος. Μάλιστα, ξεριζωμένος. Αυτή είναι η σωστή λέξη.

Ήταν η εικοστή επέτειος τού θανάτου του. Σημαδιακή ημέρα στη ζωή του. Κρίσιμη, από πολλές απόψεις.

Ταραγμένη εφηβεία, όπως και να το κάνεις. Χωρισμένοι γονείς. Μετά από πολλά χρόνια σε διάσταση. Δασκάλα εκείνη στο Δημοτικό Σχολείο τής περιοχής, Καθηγητής Φιλόλογος εκείνος στο απέναντι Γυμνάσιο. Ακριβώς απέναντι από το σπίτι τους. Στο απέναντι πεζοδρόμιο. Και το σπίτι που ζούσε με την κυρά του και τα «μούλικα» (έτσι τα έλεγε η μάνα του, αν και...

  Σχετικές δημοσιεύσεις

Έκρηξη

Δημιουργός: Κατερίνα Ζαχαριάδου
Η Έκρηξη
Θέμα:Ο Χ. κοίταζε από το παράθυρο του δωματίου του τη φωτεινή μέρα του Σεπτέμβρη. Είχε βρέξει την προηγουμένη και τα χρώματα του κήπου έλαμπαν...

Kinimatografos

The End
Δια χειρός Μιχαήλ
Θέμα:Κάποια στιγμή στην ζωή σου διαπιστώνεις ότι κάποια πράγματα ,καταστάσεις και συναισθήματα έχουν λάβει ένα οδυνηρό τέλος....

Πέτρινη γέφυρα

Ο φθόνος ομοτέχνων και αντιτέχνων
Θέμα:Και καλά οι ομότεχνοι. Έχουν – ίσως – έναν λόγο, «έννομο συμφέρον» το λένε, ή με άλλα λόγια «δυο γαϊδούρια σε ένα αχούρι δεν χωράνε». Αλλά οι άλλοι, οι άσχετοι, που έχουν άλλου είδους ταλέντα, κάνουν άλλες δουλειές, αλλότριες και δεν υπάρχει περίπτωση (ακόμα και να ήθελες, λέμε τώρα) να μπεις στα χωράφια τους… εκείνοι οι ταλαίπωροι τι ζόρι τραβάνε με εσένα και τις επιδόσεις σου;...

Part_two_ksotiko

 

Δραματικό διήγημα
Το ξωτικό: Μέρος Δεύτερο
Από τη Σειρά διηγημάτων
Στιγμές από τη ζωή μου
Θέμα: Το γεροντάκι της ιστορίας μας για άλλη μια μέρα αφού περιπλανήθηκε στους δρόμους της Αθήνας τρικλίζοντας και σκοντάφτοντας στα κατεστραμμένα πλακάκια της Μιχαλακοπούλου...

   

ksotiko

 

Δραματικό διήγημα
Το ξωτικό:Μέρος Πρώτο
Από τη Σειρά διηγημάτων
Στιγμές από τη ζωή μου
Θέμα: Ήταν δεν ήταν 150 cm ,τα αυτιά του στις άκρες ήταν μυτερά σαν ανάποδα τρίγωνα. Φορούσε ένα πράσινο Τζάκετ και ένα γαλάζιο πουκάμισο με κόκκινο γιακά...

   

Διαβάστε επίσης

Στιγμές της τέχνης & της Ζωής
Mε το δικό μας βλέμμα

 Κωστής Παλαμάς

Αποφθέγματα
Τα 10 Κορυφαία αποφθέγματα του σημαντικότερου ποιητή μας Κωστή Παλαμά
Θέμα:Ο Κωστής Παλαμάς ήταν Έλληνας ποιητής, πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας, ιστορικός και κριτικός της λογοτεχνίας. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, με σημαντική συνεισφορά στην εξέλιξη και ανανέωση της νεοελληνικής ποίησης....

ippokratis

 
  Αποφθέγματα
★★★★
Διαχρονικά Αποφθέγματα και Αφορισμοί του Ιπποκράτη
Θέμα: Ιπποκράτης γεννήθηκε το 460 π.Χ. και απεβίωσε το 370 π.Χ...

 

 

Θανάσης Βέγγος

 
  Αποφθέγματα
★★★★
12 Αποφθέγματα για την απογοήτευση
Θέμα:Όλες οι δυστυχίες μου προέρχονται από το γεγονός ότι είχα υπερβολικά καλή γνώμη για τους άλλους...

 

Περίεργα & Παράξενα
★★★★★
Δείτε μερικά απίστευτα, αστεία γεγονότα που δεν γνωρίζεται.
Θέμα: Σήμερα είπαμε να σας διασκεδάσουμε με μερικά παράξενα και απίστευτα γεγονότα που από μόνα τους είναι διασκεδαστικά, απολύτως αληθινά και σίγουρα θα αργήσετε να τα ξεχάσετε...

 

 
  Περίεργα & Παράξενα
★★★★★
Στην 15 θέση βρίσκεται η Ελλάδα στη λίστα των χωρών με τον μεγαλύτερο αριθμό σεξουαλικών συντρόφων - Δείτε την κατάταξη
Θέμα: Μια έρευνα του Ιστότοπου World Population Review την οδήγησε να δημοσιεύσει μια λίστα με τις πιο «άτακτες» χώρες του κόσμου, όσον αφορά τον μέσο όρο των ερωτικών συντρόφων που...

persiko_paramithi

 
Περσικές παροιμίες
★★★★
Ο Βασιλιάς, ο γέροντας, το δαχτυλίδι και το μήνυμα του
Θέμα: Οι περσικές παροιμίες όπως και τα παραμύθια τους είναι ιδιαιτέρως φιλοσοφημένα και βασίζονται ιδιαίτερα στον Zoroaster στον Πέρση θρησκευτικό φιλόσοφο στην εποχή του Κύρου του...

 

 

china_girl

 
Κινέζικες παροιμίες
★★★★
Αυτός που κατηγορεί τους άλλους
Θέμα: Αυτός που κατηγορεί τους άλλους έχει μακρύ δρόμο μπροστά του. Αυτός που κατηγορεί τον εαυτό του έχει κάνει τον μισό δρόμο. Αυτός που...

 

 

aetos_123

 
Αποφθέγματα του Νικηφόρου Βρεττάκου
★★★★
Υπήκοος πιστός του απάνω κόσμου
Θέμα: Ο Νικηφόρος Βρεττάκος γεννήθηκε την πρωτοχρονιά του 1912 στις Κροκεές της Λακωνίας, ήταν Έλληνας ποιητής, πεζογράφος, μεταφραστής, δοκιμιογράφος και ακαδημαϊκός. Θεωρείται ένας...

 

 

mauros_kathreptis

 
Χρονογράφήμα
Σειρά: Δια χειρός Μιχαήλ
★★★★
Μαύρος Καθρέπτης
Θέμα:Δεν υπάρχει κάποια εισαγωγή ούτε θα δρέψει δάφνες λογοτεχνικού κείμενου το σημείωμα αυτό. Τις τελευταίες ημέρες...

The-Beautiful-Game

 
  Κοινωνικό δράμα
Το Μεροκάματο του Τρόμου:: Συνταρακτικό φιλμ δράσης με κοινωνικές προεκτάσεις
Θέμα: Το «The Wages of Fear» (Το Μεροκάματο του Τρόμου) είναι μια ταινία γαλλικής παραγωγής του 2024, ένα συνταρακτικό θρίλερ με κοινωνικές προεκτάσεις, με αλληγορικές διαστάσεις που βασίζεται στην...

 

 

The-Beautiful-Game

 
  Κοινωνικό δράμα
The Beautiful Game: Δραματική ταινία με θέμα το ποδόσφαιρο (2024)
Θέμα: Το «The Beautiful Game» (Το όμορφο παιχνίδι) είναι μια βρετανικής παραγωγής δραματική ταινία του 2024 με θέμα το ποδόσφαιρο και τι μπορεί να προσφέρει στην κοινωνία του αθλητισμού και γενικότερα...

Font Awesome 1 Icons
  Δημοφιλείς ενότητες

   

 

 

 

 

zecherlis

 
Δείτε: Tα καλύτερα του Moments Blog
Οι κορυφαίες δημοσιεύσεις των συνεργατών μας που λάτρεψαν οι αναγνώστες μας όλα αυτά τα χρόνια.

 
Είμαστε η δική σου συντροφιά

Διαφ.